Συνθήματα τζαι νοήματα στον απόηχο μιας εκτεταμένης κινητοποίησης.

pict2255.JPG Φικρής Ευρασιάτης

Οι οικονομικοί μετανάστες είναι πολιτικοί μετανάστες – Παράνομος; Παράνομος είσαι τζαι φαίνεσαι – Κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνομος – No border no nation – Freedom to the prisoners. Κάποτε ήσαστε τζαι εσείς πρόσφυγες. It could have been you.

Τον περασμένο Μάη πραγματοποιήθηκε μια εκτεταμένη κινητοποίηση μεταναστών στην κεντρική πλατεία Ελευθερίας της Λευκωσίας που κράτησε σχεδόν τρεις βδομάδες. Για ένα λεπτομερές ιστορικό της κινητοποίησης που δημοσιέυτηκε τότε στα αγγλικά στο ιντημήτια Κύπρου και Ηνωμένου Βασιλείου βλέπε http://www.nekatomata.blogspot.com . Το θέμα σήμερα είναι να εξετάσουμε το τι άφησε πίσω της αυτή η πρωτοφανές για τα κυπριακά δεδομένα κινητοποίηση και να δούμε πως μπορεί να αξιοποιηθεί από κινηματικής πλευράς αυτή η εμπειρία

.pict2339.JPG

Δεν θα αποπειραθώ να αναλύσω το γιατί δεν είχαμε μια πιο ουσιαστική παρέμβαση, ούτε το αν θα μπορούσαμε δεδομένου του μεγέθους και του (περιορισμένου) βαθμού συγκρότησης μας ως ελευθεριακός χώρος να δρούσαμε διαφορετικά. Θα περιοριστώ σε κάποια πολιτικά αλλά και θεωρητικά θέματα που προέκυψαν, τουλάχιστον ως προεκτάσεις μέσα από την κινητοποίηση αλλά και τις συζητήσεις που ακολούθησαν.

Το πρώτο θέμα αφορά την σχέση των Κύπριων ακτιβιστών με τους μετανάστες. Στις συζητήσεις που ακολούθησαν την κινητοποίηση στο Καρτάς, η σχέση αυτή τέθηκε στο μικροσκόπιο και υπήρξε και το επίκεντρο των διαφωνιών, τόσο από πλευράς του τι έγινε όσο και από πλευράς του τι θα πρέπει να γίνει στο μέλλον. Ενώ υπήρξε μια γενική ομοφωνία ως προς το μη φιλανθρωπικό χαρακτήρα της όποιας σχέσης μας με τους μετανάστες, (δεν θα παίξουμε τον ρόλο της ΚΙΣΑ) και αναγνώριση της αδυναμίας μας να παρέχουμε την πιο ουσιαστική βοήθεια που θα μπορούσαμε, δηλαδή την πληροφόρηση, υπήρξε μια έντονη διαφωνία για το αν και εμείς προσπαθήσαμε να επιβάλουμε τις πολιτικές μας στην κινητοποίηση (για το αν δράσαμε και εμείς δηλαδή όπως η Εργατική Δημοκρατία). Επειδή έχω έντονη άποψη για το θέμα, την οποία παρουσίασα και στη συνέλευση στο Καρτάς στις 6/6/06, θα αναλώσω το υπόλοιπο κείμενο για να επιχειρηματολογήσω ότι όχι μόνο δεν επιβάλαμε πολιτικές στην κινητοποίηση αλλά ούτε καν καταφέραμε να αρθρώσουμε καλά καλά λόγο πολιτικό. Εκεί που καταφέραμε (κάποιοι από εμάς) να αρθρώσουμε πολιτικό λόγο, δηλαδή όταν κάναμε πρόταση για να γίνουν γενικές συνελεύσεις από πλευράς των μεταναστών, το πράξαμε ως άτομα και επώνυμα με κάποιο σχετικά μικρό βαθμό επιτυχίας – οι Κούρδοι κάθησαν για πρώτη φορά σε κύκλο και συζήτησαν και συμμετείχαν και γυναίκες.

Εκείνο που δεν καταφέραμε καθόλου ήταν να καταλάβουμε τη λειτουργία των κοινωνικών διχτύων από πλευράς των Μπαγκλαντέσηδων. Μάθαμε ότι έχουν δικούς τους χώρους, ότι η μαζική παραγωγή φαγητού είναι συχνό φαινόμενο, ότι προσανατολίζονται βάζοντας σημάδια τα κέντρα αποστολής συναλλάγματος, (που τα λαλούν μάλιστα τζαι γουέστερν γιούνιον) ότι έχουν εσωτερικές κλίκες τζαι κυκλώματα βασισμένα σε εκτεταμένες οικογένειες τζαι περιοχές καταγωγής. Φυσικά το ότι εμάθαμεν την ύπαρξη τους σε καμιά περίπτωσην εν σημαίνει ότι εμάθαμεν τζαι τον τρόπο λειτουργίας τους. Η επαφή μαζί τους τζαι η συνεννόηση εν ήταν εύκολο πράμα. Αλλά πιστεύκω ότι ο βασικός λόγος της αδυναμίας μας να κρατήσουμεν επαφές τζαι να δημιουργήσουμεν σχέσεις εν ότι ζούμε σε παράλληλους κόσμους. Τζείνοι ζουν τζαι κινούνται υπόγεια, δουλεύκουν στη μαύρη (αγορά εργασίας) τζαι ζούσιν σε χαλαμάντουρα. Εμείς δουλεύκουμε στη λευκή αγορά εργασίας τζαι ζούμε σε διαμερίσματα. Για μας η προσωρινότητα εν απλά μια εργασιακή απειλή, για τζείνους εν ο κόσμος ούλλος.

Η αλήθκεια εν ότι η κινητοποίηση έπιασεν μας ούλλους εξ απροόπτου τζαι αθκιάβαστους. Αλλά πρέπει να το καταλάβουμεν ότι εννά επαληφτούν έτσι φαινόμενα, μάλλον τζαι πιο μεγάλης έντασης τζαι έκτασης. Οι εξεγέρσεις μέσα στες φυλακές εν πολλά συχνό φαινόμενο, τζαι στην Κύπρο τζαι στην Ευρώπη. Αφού η κρατική πολιτική συνοψίζεται ως ξερή καταστολή, η αντίσταση φυσιολογικά οδηγείται σε πιο άντεργκραουντ λογικές. Το θέμα εν σε ποιο βαθμό τζαι με ποιο τρόπο μπορούμε να παίξουμε (ρόλο) τζαι εμείς. Ποιοί είμαστεν εμείς; Βαρκούμε τες συζητήσεις ταυτότητας. Να πούμεν ότι είμαστεν οι άλλοι τζαι κανεί νομίζω. Τζείνοι που έννεν κόμμα ούτε οργάνωση, ούτε σωματείο ούτε παρέα. Κάτι μεταξύ. Πως να συνεννοηθούμε με τους μετανάστες τζαι τους τουρκοκύπριους αφού μεταξύ μας εν συνεννοούμαστεν; Δαμέ νομίζω εν το κλειδί.

Αλλά πίσω στην πόρτα. Στην παγκόσμια πολιτική οικονομία του κεφαλαίου η διασυνοριακή μετακίνηση των ανθρώπων προϋποθέτει την διασυνοριακή κίνηση της χρηματικής αξίας. Η παγκόσμια ροή της αξίας δεν μπορεί να διαχωριστεί από τα παγκόσμια ρεύματα της μετανάστευσης. Ούτε με ιστορικούς, ούτε με οικονομικούς όρους. Όσο το κεφάλαιο κινείται, οι ανθρώποι θα μετα-κινούνται. Η μετανάστευση νοηματοδοτείται ως διπλή φυγή. Συγκροτείται δηλαδή φαντασιακά ως μια φυγή προς την ελευθερία και ταυτόχρονα ως μια φυγή από την καταπίεση. (John Holloway, Capital moves). Η φυγή αυτή αποτελεί υλοποίηση μιας συγκεκριμένης πολιτικής απόφασης που παίρνεται μέσα σε στενούς κοινωνικούς κύκλους στη χώρα προέλευσης. Το ταξίδι είναι συχνά μεγάλο, και γεμάτο απρόοπτα. Είναι επικίνδυνο γιατί βρίσκεται στα όρια της νομιμότητας. Αλλά η νομιμότητα, η ίδια ως η θέσμιση της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής αποτελεί πεδίο πολιτικής σύγκρουσης για τον ορισμό της κοινωνικά αποδεκτής τάξης πραγμάτων. Οι πολιτικές μάχες και οι πολιτικές διαδικασίες είναι αυτές που δημιουργούν τους θεσμούς και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν αυτές να λειτουργήσουν εξ ολοκλήρου στο πλαίσιο τους.

Η πράξη της παράνομης διασταύρωσης των συνόρων είναι ταυτόχρονα μια ντε φάκτο πολιτική δήλωση αμφισβήτησης της νομιμότητας των συνοριακών διαχωρισμών. Ως τέτοια παραβιάζει την λογική της κυριαρχίας που βασίζεται στο διαχωρισμό των μέσα και των έξω της Ευρώπης – φρούριο. Με αυτή την έννοια το πρόταγμα των ανοιχτών συνόρων, ως πολιτική έκφραση της θέσης της κατάργησης των εθνών που για μας είναι θεωρία, για κάποιους άλλους είναι πράξη, και κουβαλά την ένταση του βιώματος. Η μετανάστευση, ως παγκόσμια μετα-κίνηση ανθρώπων συγκροτεί, σήμερα περισσότερο από όσο ποτέ, την πραγματικότητα μας. Στην Κύπρο μιλούμεν ήδη για σχεδόν πάνω που 150 000 μετανάστες, βόρεια τζαι νότια της πράσινης γραμμής, οι μισοί που τους οποίους εν έχουν χαρτιά. Όι πως τζείνοι που έχουν χαρτιά καλοπερνούν δηλαδή, αλλά τουλάχιστον τζείνοι εν ζουν με το καθημερινό φόβο. Πρέπει να το χωνέψουμεν εμείς που εγεννηθήκαμεν δαμέ ότι εννά ζήσουμεν μαζί τους. Τζαι όι απλώς ότι εννά τους ανεχούμαστεν σαν δεύτερης κατηγορίας πολίτες, αλλά ότι εννά τους ενσωματώσουμεν στην κοινωνία μας με ότι τούτον συνεπάγεται – ίσα δικαιώματα, συμμετοχή στη πολιτική διαδικασία τζαι σεβασμό των πολιτιστικών τους ταυτοτήτων.

Αλλά για να προβάλουμεν τη θέση της ενσωμάτωσης πρέπει να την καταλάβουμε πρώτα. Μια ιδέα προς τούτην τη κατεύθυνση εννά κάμουμεν μια αντι-έρευνα για να δούμε λλίον τι σημαίνει καθημερινότητα στη παλιά λευκωσία που την πλευρά των μεταναστών. Πως τους αντιμετωπίζουν οι Κυπραίοι γείτονες τους, πως επιβιώνουν με τα μεροκάματα πείνας που πιάνουν τζαι πως καταφέρνουν να τους μεινίσκουν τζαι λεφτά για να στέλλουν στες χώρες τους. Για να αννοίξουμεν έτσι φάλιαν όμως με ερωτηματολόγια τζαι συνεντεύξεις, χρειάζεται μια ομάδα. Έσιει κόσμον διαθέσιμο;

Advertisements

από την σύνταξη

Όχι, δεν σβήσαμε. Υπάρχουμε ακόμα. Δεν μας έφαγαν οι δουλειές. Δεν μας έπνιξε η καθημερινότητα. Ο στόχος της μηνιαίας έκδοσης αποδείχτηκε ανέφικτος. . Αποφασίσαμε λοιπόν να πειραματιστούμε με πιο ρευστές μορφές και φόρμες.. Η έννοια της συντακτικής ομάδας άλλωστε ,με την παραδοσιακή έννοια, δεν υφίσταται Μετακομίζουμε λοιπόν στο blog αυτό έχοντας την αίσθηση ότι μας ταιριάζει καλύτερα . Ζώντας ο κάθε ένας από μας σε διαφορετική γεωγραφία (με την κυριολεκτική και την μεταφορική σημασία του όρου ) θα παρεμβαίνουμε όποτε θεωρούμε αναγκαίο για να ενημερώσουμε να αναλύσουμε να προτείνουμε . Ελπίζουμε και εσείς να κάνετε το ίδιο.

Αναρτήθηκε στις Από την σύνταξη. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο από την σύνταξη

Μικρή Θυμική Αναφορά στην ΜANIFESTA 6

Για τον Γιώργο Σ.

Khalil Rabah: You never told me what happened with Manifesta.
Μai Abu ElDahb: Jesus, it’s a long story.

(Bidoun Τεύχος 8, Τόμος 1, Fall 2006, p.7)1

Η Μanifesta 6 (M6) σύντομα θα έφτανε στο τέλος της, αν ποτέ ξεκινούσε κάπου στα μέσα Σεπτεμβρίου.

Η προσπάθεια έλαχιστης κατανόησης του τι συνέβηκε πριν καν αρχίσει η Μ6 απαιτεί σε κάποιο βαθμό τον ασπασμό του παρα-λόγου. Διότι η Μ6 ακυρώθηκε όχι ως αποτέλεσμα μιας διαλογικής διαφωνίας μα μέσα από τα αποτελέσματα ενός ευθυνοφοβικού αυταρχισμού που χαρακτήριζε την Κυπριακή πολιτιστική παραγωγή πολύ πριν την επίσημη ανακοίνωση της πολυδάπανης υοθεσίας του θεσμού, τον Ιαινουαριου του 2005. Σε αντίθεση με τον οπορτουνισμό και την οφελιμιστική ατομοκρατία που αποτελούν αναπόσπαστο πλέον κομμάτι της διεθνούς πολιτιστικης βιομηχανίας, ο αυταρχισμός τούτος αποτρέπει κατά βάση την δημιουργία διχτύων, διχτύων που δρούν ως κανόνας για την -έστω- πρόσκαιρη επιβίωση του σύγχρονου πολιτιστικού προϊόντος εκτός του φετιχιστικού συστήματος της αγοράς τέχνης. Γιατί ενώ ο φετιχισμός του έργου τέχνης (ασχέτως μορφής και συνιστόσας ύλης) όσο αφορά την σύγχρονη αγορά του έρχεται μετά την προσωπολατρεία του (ήδη διχτυωμένου) καλλιτέχνη, ο Κυπριακός πολιτιστικός αυταρχισμός λατρεύει το έργο τέχνης πριν καν υπάρξει ο καλλιτέχνης-ως-παραγωγός, αδιφορώντας πλήρως για την εκφορά πολιτιστικού λόγου. Το έργο τέχνης, ως αντικείμενο πλέον – και το αϋλο έργο τέχνης δεν υφίσταται στην Κυπριακή παραγωγή, όπως δεν υφίσταται και η συγγενεύουσα με αύτο, πολιτιστική κριτική- εξαναγκάζεται αμέσως, και α πριόρι, να μετουσιωθεί σε διακοσμητικό αντικείμενο απόλυτα εναρμονισμένο με την χρωματική γκάμα των χαλιών και των κουρτίνων στο δωμάτιο της επίσημης σαλοτραπεζαρίας του αγοραστή. Κι ενώ οι ιδέες – ο λόγος- εκ φύσεως δεν παρμένουν στάσιμες – εκτός κι αν προσωποποιηθούν, και αρα παύσουν να υφίστανται ως ιδέες- όσες γκαλλερύ -το μοναδικό πολιτιστικό ινστιτούτο το οποίο μπόρει να συναπαντηθεί στην Κύπρο- επιβιώνουν αυτόνομα, και όχι μέσα από την διαρκή χρηματοδότηση τραπεζών ή του κράτους, επιβιώνουν ως χώροι στάθμευσης, ελώδες, πρόχειροι χώροι στάσης, επιφανιών. Τούτο δεν είναι βέβαια χαρακτηριστικό μόνο της Κύπρου. Τα διεθνή σαλόνια τέχνης λειτουργούν μ’ αυτό ακριβώς τον τρόπο – πολλές φορές επανδρωμένα με τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες ιδέες όπως και τα (ημί-)αυτόνομα δίχτυα που λειτουργούν εκτός των. Μα έκει ακριβώς, σε αυτά τ α fairs, μετατρέπεται και η ιδέα σε πολυτελές καταναλωτικό αντικείμενο, έχωντας ήδη πολλες φορες φθαρεί και στραπατσαριστεί στην αρένα των ιδεών, εγκαινιάζοντας τον κύκλο εργασιών της διεθνούς αγορας. Κι ενω η Κυπριακή πολιτιστική παραγωγή δεν μπορεί να ισχυριστεί την παρουσία της ούτε στην διεθνή αγορα έργων τέχνης μα ούτε και στα εξω-καταναλωτικά δίχτυα -παρ’ όλη την αυξητικη τάση του εγχώριου παρόν της σε σπίτια, καφέ και soiree ‘ανοικτών στούντιο’- , στην όψη της ευκαιρίας έκδοσης εισητηρίου διαρκείας για είσοδο και στα δύο, τρέχει φοβισμένα να ζητήσει την ασφάλεια του οικιακού διάκοσμου που της προσφέρει το ‘έργο τέχνης’.

Ενω η παράλογη νευρωσική φοβία που χαρακτηρίζει πολλές από τις συμπεριφορές μας σαν κράτος και σαν κοινωνικές μονάδες ειναι αντικειμενικά αβάσιμη – μα συναισθηματικα υπερφορτισμένη- πέραν του λόγου, μακριά από δίκαιο-λογίες και αδικαιολόγητα, ενδέχεται ακριβώς το παν ενδεχόμενο. Το μή μοναδικό, το ά-στατο. Απ’ τις πρωτες προτασεις που προβαλλουν στο μοναδικο εργο τεχης -το καθ’ αυτο memento mori μιας ολοκληρωτικα και ανεπιστρεπτί στάσιμης, πια, πορείας- το βιβλίο Notes for an Art School, εκφέρεται η έννοι α τούτου του ενδεχομένου ως προσφορά: «…η Μανιφέστα εξυπηρετεί απλά και μόνο ως άλλο ένα πεδίο δοκιμών ως προς την λεπτομερή και πολυεπίπεδη ανατομία των λειτουργιών της Tέχνης [art world] με στόχους το να α? 957 δείξει την επίμονη ανάγκη της καλλιτεχνικής κοινότητας για μια νεα κοινωνικο-πολιτική συνείδηση, και να διερευνήσει την γενικευμένη παράλυση της πολιτιστικής παραγωγής ως καίρια κοινωνική -πολιτική δύναμη» (1). Μέσα από την μορφή -και την αφορμή όπως τούτη παρουσιάζεται ιστορικά(2)- του πειραματικού εκπαιδευτικού ιδρύματος το οποίο οι τρείς επιμελητές πρότειναν ως τον κυρίως πυρήνα παρουσίας της Μ6, προσέβλεπαν, με motto την φράση του Τ.W. Adorno «Το σκέπετεσθαι ειναι δράση, η θεωρία μια μορφή πράξης» (3), στην «βίαιη αφύπνηση του ασθενή από το κώμα, ξυπνώντας ετσι μια ευρύτερη μορφή συνείδησης από εκείνη που μπορεί να προσφέρουν οι μεμωνομένες καλλιτεχνικές πρακτικές»(4). Μέσα στα λόγια των επιμελητών διαφαίνεται η γνώση της παρασιτικής παρουσίας μιας τέτοιας μορφής αμφισβήτησης όχι μόνο επί των τοπικών μα λόγω και της προηγούμενης παρουσίας του θεσμού της Μanifesta, επί των παγκόσμιων εξουσιαστικών μοντέλων πολιτιστικής παραγωγής και κατανάλωσης. Το συγκρουσιακό στοιχείο όπως αυτό ε μφανίζεται θεωριτικά ως πολιτιστική δράση (π.χ. Battaile) και η επαναπολιτικοποίηση της παραγωγής πολιτισμού με ένα νέο κρισιακό νεύμα μακριά από εκπτωτικά μοντέλα διαχωρισμών και εξαναγκασμού δεν είναι κάτι το οποίο μπορεί να χωνευτεί εύκολα – ειδικαά σε cocktail party εγκαινίων, στο όρθιο. Πόσο μάλλον στην Κύπρο – όπου και οι αποστάσεις απ’ την γκαλλερύ στο εστιατόριο για το επακολουθούμενο δείπνο γελιοποιούν ακόμα και τούτη την έννοια της από-στασης.

Η γεροντική ανία της πολιτικό-κοινωνικής πραγματικότητας στην Κύπρο και η ολοκληρωτική της αδυναμία να οικοιοποιηθεί, και να ασκήσει κριτική σε ενα διεθνή λόγο- άσχετη με τις ηλικιακές κατηγορίες στις οποίες ανήκουν τα στελέχη της, αφού ‘νεαρές αρτηρίες’ δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη και νέες ιδέες όπως η κατεστημένη μορφή εξουσίας θέλει να αναμασά- αντικατοπτρίζεται και στην γενικότερη στάση της Κυπριακής πολιτιστικής σκηνής, και ειδικότερα στην στάση της απέναντι στην Μ6. Παραμένωντας όμως εντός των ορίων του εκπαιδευτικού συστήματος μπορεί κάποιος να δακτυλοδείξει γύρω του το ίδιο το σύστημα, και ιδιαίτερα το σύστημα των σχολών καλών τεχνών, ως τροφοδότη της συμπεριφοράς (και) του Κύπριου καλλιτέχνη, με την επικεντρωμένη προσοχή του στη ‘δουλεία’, ως εκπαιδευτική μεθοδολογία με θεμιτό αποτέλεσμα την παραγωγή υλικών αντικειμένων και την αντιμετώπηση της πραγωγής πολιτισμού στα πλαίσια της εκάστοτε αγοράς εργασίας και του εξαναγκασμού επαγγελματικής αποκατάστσης. Η ακύρωση όμως της Μ6 αφήνει να διαφανεί και κάτι πέρα από την εκπαίδευση του Κυπρίου καλλιτέχνη όσο αφορά τον ευθυνοφοβικό αυταρχισμό του. Λανθάνωντας την τοπική προσωπική παρουσία για αυτονομία, η Κυπριακή πολιτιστική σκηνή, στοιχειώνεται από το φάντασμα της κυριαρχικής παρουσίας (φάντασμα που στοιχειώνει κάθε γωνία του νησιού άλλωστε). Του αριστεύειν και όχι του πράτειν. Άσχετο αν η πρωτιά δεν υφίστατε αντικειμενικά – εκτός μέσα στον κλειστό οικογενιακό κύκλο του καλλιτέχνη (φοιτητή). Πως άλλωστε μετριέται τούτη η πολιτιστική πρωτιά παρ΄ μόνο μέσα από εντελώς
u958 ένα στην πολιτιστική παραγωγή κριτήρια (τιμή έργου τέχνης, βαθμός πραγωγικότητας κ.τ.λ); Η ανυπαρξία κρτιτικής και κρισιακού κριτικού λόγου, στα πλαίσια ενός συνεχώς διαφοροποιημένου λεξιλογί ου και μιας ολοένα και μεγαλύτερης βιβλιογραφίας, σε συνιφασμό με την παρουσία και μόνο στον τοίχο μίας γκαλλερύ δημιουργεί το ψευδές αίσθημα, στο μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της παραγωγής, της ή δη δαφνοστολισμένης, αυτόνομης πορείας. Όσοι φεύγουν, φεύγουν- αφουγγραζώμενοι, ίσως, στο κενό της πράξης την ηχώ του για πράτε για μετάπρατε για που την Κύπρο φεύφκε- και κάποιοι άλλοι περιμένουν την παρουσία του έργου τους σε κάποια από της πάμπολλες κρατικές Biennale όπου εκπροσωπήται και η Κυπριακή Δημοκρατία μέχρις ότου ξαπο-στάσουν, περνώντας τις υπόλοιπες τους ώρες αδιάφορα σε σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης. Ανήμπορη να διαλεχθεί ακόμα και με τον εαυτό της – πόσο μάλλον με το λεξιλόγιο το οποίο η Μ6 έφερε ως φυσικό επακόλουθο μαζί της- η Κυπριακή πολιτιστική παραγωγή, κλείνεται επί το πλείστον στον εαυτό της κα
u953 στις εγκαθεδρημένες δομές της, που της επιτρέπουν άλλωστε να υπάρχει. Δομές που φυτοζωούν σε βάρος υπέρογκων κρατικών και διεθνείς προυπολογισμών, και που έχουν δανειστεί μέχρι και κατασκοπευτικά μυθισοτρήματα για να στοιχειοθετήσουν τον ‘εχθρό’: την πολυπολιτισμική, διακειμενική κριτική. Και τούτο δεν είναι πρόβλημα μοναχά του εκπαιδευτικού συστήματος και των ινστιτούτων που το α ποτελούν, μα μία περίεργη και ιδιάζουσα αποποίηση της ευθύνης που κουβαλά μαζί της η συγ-κρούση ως κριτική. Οι συζητήσεις γαι την Μ6, όπως το Coffee Break στην Λευκωσία τον Ιανουάριο του 2006, ήταν άλλο ένα παράδειγμα της απουσίας τούτης της κρισιακής κριτικής από την Κύπρο. Ψευγάδια της υπάρχουν, μα η φαινομενολογική τους διαφοροποίηση από το έργο τέχνης πολλές φορές σβήνει τα φωτα και κόβει το ρεύμα στις προσπάθειες δημιουργίας μορφών αντιεξουσιαστικών διχτύων, αφήνωντας τέτοιες προσπάθειες χρεωμένες με τερατώδεις λογαριασμούς ηλεκτρικού. Λογαριασμούς που το μέγεθος στο οποίο κρατούν την κριτική σκέψη και τον πολιτιστικό λόγο οι ίδιοι ευθυνόφοβοι αυταρχικοί που ακύρωσαν την Μ6, κάνει σχεδόν αδύνατη την έγκαιρη εξόφληση τους.

Η Μ6 ακυρώθηκε, ολοκληρωτικά, νύχτα. Την νύχτα της 2ας Ιουνίου 2006, με ενα δειλό σπρώξιμο ενός φακέλλου με τις απολύσεις των 3 επιμελητών κάτω από την πόρτα του σπιτιού μιας από τους επιμελητές, υπογεγραμ ένο απο τον δήμαρχο Λευκωσίας και πρόεδρο της δημοτικής εταιρίας Νιcosia For Art κ. Mιχαλάκη Ζαμπέλα. Η δικαστική διαμάχη που ξεκίνησε ως εκφοβισμός εκ μέρους της Λευκωσίας έχει εξ όσων γνωρίζω λήξει με μία εκτός δικαστηρίου συμφωνία μεταξύ των διαδίκων. Τι μένει; Το τι μένει είναι το ανεκπλήρωτο χρέος τηςπολιτιστικής κριτικής σκέψης στην/ από την Κύπρο απέναντι στην ενδυνάμωση των αντιεξουσιαστικών, πολιτικοποιημένων διαδικασιών να επανατοποθετηθεί, τοπικά και διεθνώς η πολιτιστική παραγωγή ως καίρια κοινωνικό-πολιτική δύναμη, διευρύνωντας ταυτόχρονα την έννοια του πολιτστικού προϊόντος. Αναιρώντας ετσι την φετιχιστική αντικειμενοποίηση του και θέτωντας τις βάσεις για την αέναη αποστασιοποίηση του από πιθανές μελλοντικές μορφές τοπικής ιδρυματοποίησης της και τις αποδικτύωσης με συμβατές μονάδες και ομάδες. Διαφοροποιώντας, ίσως, με αυτό τον τρόπο την πορεία της διεθνούς πολιτιστικής βιομηχανίας – στην οποία και η Κυπριακή πολιτιστική παραγωγή ανήκει. Έστω και εάν -τοπικά- το αρνείται.

Δημήτρης Ταλιώτης

(1) Mai Abu ElDahab, On how to fall with grace – Or fall flat on your face, ΣΤΟ Notes for an Art School, IFM / Manifesta 6, 2006, σ. 7. Μτφ. του συντάκτη
(2)Δες Anton Vidokle, Exhibition as School in a Divided City, ΣΤΟ Ibid, σ.13-20
(3)Δες Florian Waldvogel, Each one teach one, ΣΤΟ Ιbid, σ.21-27
(4) Mai Abu ElDahab, Ibid, Μτφ. του συντάκτη

Αναρτήθηκε στις τέχνες. Leave a Comment »

Άμεση ενημέρωση: μερικά εργαλεία

του Μαύρου

Τι θέλεις να κάμεις: να καταγράψεις πράματα στα οποία ήσουν παρών, ειδικά αν μπορεί να σε ψάξουν τζιαι να σου κατάσχουν φιλμ/σημειωματάρια ή κασέττες, για να ενημερώσεις άλλον κόσμο, ή για να υπάρχει ένα αδιαμφησβήτητο στοιχείο σε περίπτωση δίκης.

Τι χρειάζεσαι: κινητό με φωτογραφική τζιαι δυνατότητα να στείλεις MMS
Κάποια πρόσβαση στο ίντερνετ (τζιαι νέτκαφε κάμνει)

Μπαίνεις στο ίντερνετ τζιαι δημιουργείς λογαριασμό στο flickr (εκτός αν έσιεις ήδη λογαριασμό Yahoo). Που τες ρυθμίσεις του λογαριασμού βρίσκεις το email στο οποίο άμα στείλεις φωτογραφία με MMS αποθηκεύεται στο λογαριασμό σου. Πάλε που τες ρυθμίσεις, κανονίζεις αν θέλεις να εν προσβάσιμες τούτες οι φωτογραφίες που ούλλους(για άμεση ενημέρωση) ή μόνο που σένα. Μπορείς να καθορίσεις την άδεια αναδημοσίευσης (έσιεις επιλογές μεταξύ απόλυτου copyright τζιαι διαφόρων εκδοχών της creative commons), τζιαι να συνδέσεις το μπλογκ σου ώστε κάθε φωτογραφία που ανεβάζεις να ανεβαίνει τζιαι ποτζιεί.Για βίτεο έσιει αντίστοιχην υπηρεσία το YouTube αλλά μόνο για τα τηλεφωνικά δίκτυα της Αμερικής προς το παρόν.

Με το που φκάλλεις τες φωτογραφίες, στέλλεις τες αμέσως στη συγκεκριμένη διεύθυνση. Ο,τιδήποτε κείμενο στειλεις μαζί μες το MMS εννα φανεί μαζί με τη φωτογραφία. Η υπηρεσία προσφέρει RSS feed για να συμπεριλάβεις τες φωτογραφίες σε άλλη σελίδα, ίσως μαζί με τες φωτογραφίες άλλων

Σημειώσεις: Τα κινητά με φωτογραφικές μπορεί να χρησιμοποιούνται κυρίως σαν δήλωση κοινωνικού στάτους αλλά στην συγκεκριμένημ περίπτωση ενδιαφέρουν με σαν μέσα καταγραφής τζιαι διακίνησης πληροφορίας.

Το Yahoo που εν η μητρική εταιρία του Flickr εν έσιει τζιαι την καλλύττερη φήμη συμπαράστασης σε ακτιβιστές, ήδη με τα στοιχεία που εδώκαν της Κίνας επήεν φυλακήν ένας. Το Google που εν η μητρική του YouTube επίσης συνεργάζεται με την κινέζικη λογοκρισία.

Επερίγραψα την λύση που εννα δουλέψει με τα πιο πολλά κινητά. Yπάρχουν τζιαι προγραμματούθκια Java για μερικά μοντέλλα που κάμνουν τούν τη δουλιά. Κάποια πιο ακριβά μοντέλλα της Nokia έχουν ήδη λογισμικό για να ανεβάζουν φωτογραφίες στο Flickr, κάποια ακριβά Sony Ericson για να ανεβάζουν στο Blogger. Tο Yahoo Go μπορεί να εγκατασταθεί σε αρκετά Nokia τζιαι σε Windows mobile για να ανεβάζει φωτογραφίες στο Yahoo Photos. Αλλά τούτα καλλύττερα να μεν τα χρησιμοποιήσετε για έτσι φάσεις επειδή μπορεί να χταρτούν.

Συνδέσμοι:
http://www.flickr.com
http://youtube.com/my_profile_mobile

Νομοθεσία για διακρίσεις με βαση την ηλικία.

του Μαύρου

Δηλαδή αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης, αλλά αντρέπουνται να το πουν. Πρέπει να παρουσιαστεί σαν θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο εβδομηντάχρονος έσιει το δικαίωμαν να δουλεύκει χωρίς να τον περιπαίζουν οι «μιτσιοί». Αλλά όι το δικαίωμαν να σταματήσει να δουλεύκει τζιαι να έσιει μιαν εγγυημένην αξιοπρέπεια. Επαττήσαν τα ταμεία, σαν εφύλαες ρε κουμπάρε, σαν επενδύσεις τα λεφτά σου, ννάμπου σημαίνει εσύ θέλεις απλώς μιαν σύνταξη, αν είσαι αριστερός κάμνουμεν τζιαι ηθικές επενδύσεις. Άμπα τζιαι έρτουν οι Ανατολικοευρωπαίοι τζιαι πκιαουν τες δουλιές που εν κάμνουμε τζιαι μπεί καμιά λίρα μες τα ταμεία.

-Μα εμέναν αρέσκει μου η δουλειά μου, τζιαι ως που είμαι καλά θέλω να δουλεύκω.

Οκέι ρε κουμπάρε, εσέναν αρέσκει σου τζιόλας να δουλεύκεις δέκα ώρες την μιαν ημέραν τζιαι τρεις την άλλη, πκιός σου είπεν ότι ο αρκάτης σώννει να δουλεύκει στα 65 του, ή ότι αρέσκει του η δουλειά του…

-Μα έν έσιει αρκάτες πκιον, είμαστεν ούλλοι διανοητικά εργαζόμενοι.

Εχτός που την καθαρίστρια, το σαντουιτσιή (άκυρο, τούτος εν αυτοεργοδοτούμενος άρα enterpreneur), τον πολωνό που ήρτεν να τσιεκκάρει τη γραμμήν του τηλεφώνου (αλλά τούτος εν για να βάλλει στα ταμεία, όι να φκάλλει που τα ταμεία).

Η τάση εν καθαρή: η νομοθεσία βασίζεται πας τον εργαζόμενο που κάμνει διανοητική δουλιά, δημιουργική, θέλει ελευθερία στο πως τζιαι πότε δουλεύκει ή εν δουλεύκει τζιαι έσιει αρκετή δύναμη ώστε να διαπραγματευτεί μόνος του με τον μάστρον του. Μετά η ίδια νομοθεσία εφαρμόζεται πας τον αρκάτη για τον οποίο οι κανόνες, η γραφειοκρατία τζιαι η συλλογική διαπραγμάτευση ήταν απαραίτητα για να δουλεύκει με μιαν άλφα αξιοπρέπεια τζιαι όι σαν σκλάβος.

Απολογισμός του πολέμου στον Λίβανο

Του Saladin
Στην ανάλυση που ακολουθεί θα γίνει μια προσπάθεια να προσεγγιστεί ο πόλεμος των 34 ημερών σε 3 επίπεδα
1. το παγκόσμιο
2. το τοπικό περιφερειακό
3. το συγκυριακό καταστασιακο – ιδιαίτερα σε σχέση με τις επιλογές και τα επεισόδια τα οποία κυριάρχησαν στα ΜΜΕ.

Ας ξεκινήσουμε από το 3ο επίπεδο. Ο πόλεμος ξεκίνησε μετά από μια επίθεση της χιζμπολαχ και την αιχμαλωσία 2 ισραηλινών και στο αρχικό στάδιο η διακηρυγμένη αδιαπραγμάτευτη κλπ στάση του Ισραήλ ήταν ότι δεν θα σταματούσε αν δεν απελευθερώνονταν οι 2 στρατιώτες. Ένα βήμα πιο πίσω ήταν ένα ευρύτερο πλαίσιο – το Ισραήλ και οι σύμμαχοι του [ΗΠΑ – αλλά εν μέρει και η Ευρώπη] πίεζαν για τον αφοπλισμό της χιζμπολαχ ενώ παράλληλα στην Γάζα εξελισσόταν μια ιδιότυπη πολιορκία ολόκληρης της περιοχής μετά [και πάλιν] από την σύλληψη ενός άλλου ισραηλινού στρατιώτη. Αν διερευνούμε ακόμα λίγο το οπτικό πεδίο θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι η ισραηλινή κυβέρνηση ερχόταν από εκλογές που σφράγισαν την ήττα της εθνικιστικής δεξιάς αφού ο πρωθυπουργός Ολμερτ σαν διάδοχος του Σαρον κατέβηκε στις εκλογές και σαν αυτός που είχε ξηλώσει του συνοικισμούς στην Γάζα και είχε υποσχεθεί να οριστικοποιήσει μονομερώς τα ισραηλιτικά σύνορα. Έχουμε λοιπόν στο επίπεδο των συγκυριακών καταστάσεων 3 βασικά στοιχεία : την νέα ισραηλινή κυβέρνηση, την όξυνση της αντιπαράθεσης με τους παλαιστίνιους [η πιο πρόσφατη αιτία ήταν η νίκη της χαμας στις εκλογές], και 2 θεαματικές επιθέσεις αράβων ανταρτών εναντίον του ισραηλινού στρατού. Και στις 2 περιπτώσεις οι άραβες [παλαιστίνιοι και Λιβανέζοι] αιχμαλώτισαν μάλιστα και ισραηλινούς. Σε αυτό το επίπεδο λοιπόν η επίθεση στον Λίβανο φαίνεται να είχε να ένα διπλό στόχο:
1. Ήταν μια αντίδραση «λαβωμένης αρκούδας» από τον ισραηλινό στρατό ο οποίος βρέθηκε ξαφνικά να εξευτελίζεται από τους αντάρτες – και αυτή η αντίδραση είχε σαν αποδέκτες τόσο το ισραηλινό κοινό το οποίο έπρεπε να νοιώσει και πάλιν την ασφάλεια που ιστορικά και μυθολογικά του παρείχε ο «ανίκητος» κλπ ισραηλινός στρατός. Και ιδιαίτερα από την οπτική της κυβέρνησης: σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση ολμερτ λογάριαζε να κάνει και άλλες μονομερείς κινήσεις οι οποίες θα μπορούσαν να ερμηνευτούν σαν υποχωρήσεις.
2. Από την άλλη αποδέκτης ήταν και οι άραβες γενικά και οι παλαιστίνιοι ειδικά – ότι το Ισραήλ με την στρατιωτικη του υπεροπλία θα ήταν πάντα μια σκιά την οποία θα έπρεπε να σεβονται και να φοβούνται. Αυτό το κλίμα του φόβου το οποίο έχει ανάγκη να προβάλει το Ισραήλ [ η τουλάχιστον είχε μέχρι αυτόν τον πόλεμο] είναι αναγκαίο μέρος του ρόλου του Ισραήλ σαν τοπικού χωροφύλακα της δύσης, αλλά και αναγκαίο για την στρατηγική Ολμερτ – της μονομερούς χάραξης συνόρων. Το Ισραήλ δηλαδή λογάριαζε να τραβήξει μόνο του τα σύνορα και αν κάπου μια περιοχή [ η ανατολική Ιερουσαλήμ η η λίμνη της Τιβεριαδας – που ήταν τα επίμαχα σημεία και δεν επιτεύχθηκε συμφωνία το 2000] ήταν αμφισβητούμενη, τότε προφανώς το Ισραήλ λογάριαζε ότι θα επέβαλε μονομερώς το δικό του συμφέρον σαν νόμο.

Έτσι ο πόλεμος είχε μεν στοιχεία συγκυριακά αλλά τελικά η πίεση πάνω στον ισραηλινο στρατο και τον Ολμερτ δεν ήταν μόνο οι δυο στρατιωτικές αποτυχίες – οι αποτυχίες ήταν και ευκαιρίες για ένα ευρύτερο παιχνίδι.

Στο περιφερειακό επίπεδο της Μέσης Ανατολής η επίθεση στον Λίβανο έβαζε το Ισραήλ στην πρώτη γραμμή της δυτικής επίθεσης στον μουσουλμανικο κόσμο – του «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία». Σε αυτό το επίπεδο το Ισραήλ ήθελε να δώσει το ευρύτερο μήνυμα ότι είναι η τοπική στρατιωτική υπερδύναμη – ότι κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με την ισραηλινή στρατιωτική μηχανή. Και η εμφάνιση της χιζμπολαχ σαν νικητή το 2000 [μετά την αποχώρηση από τον νότιο Λίβανο] ήταν ένας από τους ξεκάθαρους στόχος του Ισραήλ. Αυτός ο συγκεκριμένος στόχος είχε ευρύτερες διαστάσεις: μια συντριπτική ήττα [ η «εξάλειψη της χιζμπολαχ» όπως έλεγαν οι δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις τον Ιούλιο] θα έδινε ένα μάθημα στην Συρία [να χαμηλώσει και τους τόνους και τις απαιτήσεις της] αλλά, το κυριότερο, θα σύντριβε την βασική αντίσταση στην ημιτελή προσπάθεια να μετατραπεί και ο Λίβανος σε ένα δυτικό προτεκτοράτο. Αυτή η προσπάθεια είχε ξεκινήσει με την μυστηριώδη δολοφονία Χαριρι και την [μάλλον προετοιμασμένη] συμμαχία μερίδας των Δρούζων, των χριστιανών μαρονιτων και των σουνιτών μουσουλμανων. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος χρειαζόταν σαφώς θέαμα [του στυλ «σοκ και δέος»] και άρα προκρίθηκε σαν η καλύτερη λύση η αεροπορική επίθεση [όπως στο Ιράκ το 1991 και στην Γιουγκοσλαβία το 1999]. Έτσι το Ισραήλ θα απέφευγε να εμπλακεί ο στρατός του με ένα αντάρτικο [όπως αυτό που τον είχε καταπονήσει πριν το 2000] και που μπορούσε να εξελισσόταν και σε ένα καταστροφικό πόλεμο-φιάσκο όπως με τους αμερικανούς στο Ιράκ. Το Ιράκ βέβαια είναι στο πίσω μέρος της εικόνας: με την επίθεση ενάντια στους σιιτες της χιζμπαλλαχ έγινε προσπάθεια να δοθεί και η εικόνα μιας ενδο-μουσουλμανικής διένεξης – έτσι η σουνιτικη Σαουδική Αραβία μπλόκαρε μέχρι και αποφάσεις του αραβικού συνδέσμου υπέρ του Λιβάνου. Το Ισραήλ όπως και οι ΗΠΑ , για δεκαετίες τώρα στηρίζονται και στηρίζουν την Σαουδική Αραβία, το πιο συντηρητικό καθεστώς στον μουσουλμανικό κόσμο: η δήθεν «επανάσταση» [λόγω Χαριρι κλπ] στον Λίβανο ήταν μια έμμεση συνεργασία Ισραήλ, Σαουδικής Αραβίας, ΗΠΑ και Γαλλίας.

Στο ευρύτερο επίπεδο [με background την αντιπαραθεση Σαουδικής Αραβίας – Ιράν για την ηγεσία του μουσουλμανικού κόσμου η οποία οξύνθηκε και απέκτησε και γεωγραφικό πεδίο σύγκρουσης με την δυτική εισβολή στο Ιράκ] ο στόχος ήταν ο εκφοβισμός του Ιράν και η υποχρέωση του σε αναδίπλωση σε σχέση με το πυρηνικό του πρόγραμμα.

Όλα πήγαν στραβά και για το Ισραήλ και για την Δύση. Αν πάρουμε σαν βασικα κριτήρια την διεθνη εικόνα [έστω μέσα από τα ΜΜΕ] και την στρατιωτική αναμέτρηση, η ήττα ήταν εντυπωσιακή. Στο θεαματικό επίπεδο των ΜΜΕ η εικόνα ξεκίνησε σχετικά καλά αφού τα διεθνή ΜΜΕ και οι διεθνείς οργανισμοί έδωσαν αρχικά την βασική έμφαση στην ερμηνεία ότι έφταιγε η χιζμπολαχ – και έμμεσα έδειχναν «κατανόηση» για το ότι το Ισραήλ χρειαζόταν «χρόνο για να πετύχει τους στόχους του» δηλαδή «να ολοκληρώσει την διάλυση της χιζμπολαχ». Όταν όμως στρατιωτικα η εκστρατεία άρχισε να σκαλώνει και αναπόφευκτα οι βομβαρδισμοί αυξάνονταν [και εντατικοποιούνταν], η διεθνής εικόνα άρχισε να μεταστρέφεται. Οι ισραηλινοί μπορεί να παρασύρθηκαν εν μέρει από την σχετική σιωπή/ανοχη από την Δυση για την επίθεση τους ενάντια στους παλαιστίνιους. Ίσως να φταίει και το ότι οι άραβες και οι μουσουλμάνοι έχουν τα δικά τους ΜΜΕ πια και το ότι το δυτικό ειδησιογραφικο μονοπώλιο τρίζει [όπως και αλλά δυτικά μονοπώλια] – πάντως το κλίμα άρχισε σιγά σιγά να μεταστρέφεται. Ίσως να είναι και λίγο συνωμοτικό αλλά η κατασκευή αντί-τρομοκρατικού κλίματος με την δήθεν αποκάλυψη για την ανατίναξη αεροπλάνων στην Βρετανία, φάνηκε να διοχετεύτηκε ακριβώς την στιγμή που τα διεθνή ΜΜΕ κατακλύζονταν πια από εικόνες των θυμάτων του πολέμου στον Λίβανο. Άρχισαν τότε οι τηλεορασεις να προβάλουν το φιλμάκι με την 11/9 κλπ..βολικο, πολύ βολικό για να είναι απλά τυχαίο. Το σημείο συνειδητοποίησης από την συμμαχία ΗΠΑ – Ισραήλ ότι κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά πρέπει να ήταν η ήττα του γερουσιαστή Λιμπερμαν [ενός εξέχοντος μέλους του εβραϊκού λόμπι και δημοκρατικού φίλου του Μπους] στις ΗΠΑ. Εκείνη η εκλογική ήττα, η οποία συνέβηκε ενώ ο πόλεμος κυριαρχούσε στα ΜΜΕ, δεν αποδόθηκε άμεσα στον πόλεμο – αλλά ήταν σαφές ότι η αργή αλλά σταθερή υπονόμευση της θέσης για «πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία» άρχισε να έχει το κόστος της.

Τις επόμενες μέρες οι υποχωρήσεις των αμερικανών και των ισραηλινών στο ψήφισμα ήταν θεαματικές – στο τέλος δεν εξασφάλισαν καν αναφορά σε αφοπλισμό της χιζμπολαχ, ενώ αποδέχτηκαν την λογική της ανταλλαγής αιχμάλωτων. Η ανάγκη να σταματήσει ο πόλεμος είχε πια άρχισε να βαραίνει τους επιτεθεμενους – ήδη και στο Ισραήλ η υποστήριξη στον πόλεμο έπεφτε, ενώ η κατασταση στο βορειο Ισραήλ το οποίο βομβαρδιζόταν σχεδόν καθημερινά από την χιζμπολαχ, γινόταν πραγματικά προβληματική.

Το θέαμα των ΜΜΕ ωστόσο ήταν αλληλένδετο με το στρατιωτικό – εκεί το Ισραήλ βρέθηκε με μια εκστρατεία η οποία σύντομα έμοιαζε με βάλτο. Στα αρχικά στάδια δέχθηκε 2 εκπλήξεις : η μια ήταν ο πύραυλος που κτύπησε ένα ισραηλινό πλοίο δείχνοντας ότι η χεζμπαλλαχ είχε όντως «κρυφά» [τουλάχιστον για την περίφημη μέχρι τότε μοσαντ που φάνηκε να πιάστηκε στον ύπνο] όπλα. Η δεύτερη έκπληξη είχε να κάμει με τις ξαφνικές αντεπιθέσεις της χιζμπολαχ. Οι ισραηλινοί στρατιώτες συχνά βρίσκονταν περικυκλωμένοι από αντάρτες που φαίνονταν να εμφανίζονται από το πουθενά και να εξαφανίζονται στο πουθενά – εξουδετερώνοντας την τεχνολογική ανωτερότητα του ισραηλινού στρατού. Ήταν σαφές ότι η προηγούμενη εμπειρία του αντάρτικου αλλά και τα διδάγματα από τον ιρακινό παλμό είχαν γίνει το νέο πλαίσιο στρατιωτικής αντιπαράθεσης για την στρατηγική της χιζμπολαχ. Όμως αυτά τα επεισόδια στο στρατιωτικό επίπεδο είχαν και την αντιστοιχία τους στο θεαματικό : η χιζμπολαχ απάντησε στο Ισραήλ με πυραύλους οι οποίοι συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος – την τελευταία μέρα η οργάνωση έριξε σχεδόν 250. Εκεί ήταν λοιπόν το ύστατο σημείο δοκιμής: θα κατάφερνε το Ισραήλ να σταματήσει τις επιθέσεις; Δεν τα κατάφερε. Το ότι τελικά δεν κατάφερε καν να προχωρήσει μέχρι τον ποταμό Λιτανι [που φαίνεται ότι ήταν ο στόχος τις τελευταίες μέρες για το Ισραήλ για να έχει τουλάχιστον την ευκαιρία μιας «φωτογραφίας νίκης»] ήταν απλά μέρος της ευρύτερης στρατιωτικής αποτυχίας.

Και το αποτέλεσμα στα 3 επίπεδα;
Στο άμεσο καταστασιακο επίπεδο το ψήφισμα του ΟΗΕ [σε σύγκριση με το τι ήθελε αρχικά το Ισραήλ και οι ΗΠΑ] και η αμέσως-μετά-τον-πόλεμο εικόνα είναι εκφραστική : κρίση στο Ισραήλ και ανάδειξη του Νασραλλαχ σε παναραβικο ήρωα/συμβολο…και η αργή αποκλιμάκωση από την Γάζα ενώ ετοιμάζεται η ανταλλαγή αιχμάλωτων, και συνομιλίες – περιλαμβανόμενης και της Συριας..Η ήττα για την ισραηλιτική κοινωνία είναι μια ευκαιρία για να συνειδητοποιήσει την γεωγραφική της θέση και να προσαρμοστεί με σεβασμό στον αραβικό της περιγυρο/περιβαλλον. Το ότι αρχικά επικράτησε η υστερία του «πρόδωσαν τον στρατό οι πολιτικοί» είναι εκφραστικό της ευρύτερης υστερίας και ρατσισμού μέσα στα οποία είναι αναγιωμενη η ισραηλιτική κοινωνία.
Στο δομικό εχει σαφως μπλοκαριστεί [αν δεν έχει ανατραπεί σε ένα βαθμό] η δυτική διείσδυση για ηγεμονικό έλεγχο στον Λίβανο.. η χιζμπολαχ κατάφερε να εμφανιστεί σαν η αντίσταση [ και η επιτυχία της σαφώς ανέβασε τις μετοχές της], ενώ οι συμμαχίες της διάμεσου του πολιτιστικού διαχωρισμού [με τον χριστιανό στρατηγό Αουν λ.χ.] σηματοδοτούν νέες δυναμικές στην λιβανέζικη κοινωνία. Το ότι η κοινωνία δεν κατάρρευσε σε πολιτιστικές ομάδες αλλά διατηρήθηκε μια λιβανέζικη «πατριωτική ενότητα» ήταν από μόνη της μια ήττα για το Ισραήλ. Και όταν ο Σινιόρα [ ο οποίος εθεωρείτο εγκάθετος των αμερικανών] τόλμησε και είπε στην Ραις να μην επισκεφθεί τον Λίβανο μετά την σφαγη στην Κανά, οι εσωτερικές μετατοπίσεις της λιβανέζικης κοινής γνώμης ήταν σαφείς. Ακόμα και η Γαλλία [που προόριζε τον εαυτό της σαν εναλλακτική – σε σχέση με τις ΗΠΑ- δυτική ηγεμονική δύναμη στον Λίβανο] υποχώρησε καταλαβαίνοντας ότι η υποκριτική της στάση [να σταματήσει μεν ο πόλεμος αλλά να αφήνει χρόνο στο Ισραήλ «να ολοκληρώσει το έργο του»] δεν της επέτρεπε πια να παίξει τον ρόλο του σωτήρα στον νότιο Λιβανο..και έτσι εμφανίστηκε η πιο ουδέτερη Ιταλία. Ευρύτερα η αντίσταση και η συνολική ενότητα της λιβανέζικης κοινωνίας, βραχυκύκλωσαν και το πλάνο για ενίσχυση της διάσπασης σουνιτών- σιιτων στην οποία στόχευαν Σαουδική Αραβία και ΗΠΑ..Και σαφώς, όπως έδειξε και ο τόνος του σύριου προέδρου, η Συρία βγήκε ενισχυμενη..Και στο Ιράκ φάνηκε να επιστρέφει η σιιτικη εξέγερση. Και η ευρύτερη κρίση της κατοχής φαίνεται από τα στοιχεία που κατέθεσε το πεντάγωνο στο κογκρέσο τον Αύγουστο: ο Ιούλιος του 2006 ήταν ο χειρότερος μήνας για τις κατοχικές δυνάμεις από τον καιρο της εισβολής του 2003. Συνολικά αυτό καλοκαίρι [«τους τελευταίους 3 μήνες»] ο μέσος όρος των επιθέσεων ήταν διπλάσιος από τον μέσο με μέσο όρο της περιόδου Απρίλης – Ιούνιος του 2004 όταν εκδηλώθηκε ταυτόχρονα σουνιτικη και σιιτικη εξέγερση. Ο μέσος όρος τώρα είναι 110-120 επιθέσεις την ημέρα [800 την βδομάδα].. τα θεαματικά επεισόδια εμφύλιου που καλύπτουν τα ΜΜΕ ανκαι σε ανοδική πορεία εκφράζουν μόνο το 15% των επιθεσεων/βιαιων συγκρούσεων – το 60% των επιθέσεων αφορούν επιθέσεις ενάντια στις κατοχικές [αμερικανικές, βρετανικές κλπ] δυνάμεις και το υπόλοιπο είναι επιθέσεις σε υποδομές [αγωγούς πετρελαίου] και ενάντια στα «τάγματα ασφαλείας» της «κυβέρνησης» του Ιράκ
Στο παγκόσμιο επίπεδο η ανεση με την οποία διαπραγματεύεται πια το Ιράν είναι σαφής.

Συνέντευξη με τον Blicero, μέλος της Μιλανέζικης ομάδας των chainworkers

Βασικά δύο είναι οι βασικές συλλογικότητες που υπάρχουν εδώ στο Κοινωνικό Κέντρο Pergola, οι Chainworkers που υπάρχουμε από το 99 και είμασταν σε μια άλλη κατάληψη, και οι Reload που είναι στην ουσία ένα εργαστήριο χάκερς, που κάνει μαθήματα πάνω στο ελεύθερο λογισμικό κτλ (και αυτή η συλλογικότητα βρισκόνταν στην άλλη κατάληψη). Αποφασίσαμε να μετακομίσουμε εδώ, πριν από 3 χρόνια περίπου, γιατί θέλαμε ένα χώρο δικό μας, στο δρόμο, με παράθυρα, υπήρχε όλη αυτή η συζήτηση για μεγαλύτερη δημοσιότητα, η πιθανότητα να συναντήσουμε διαφορετικούς ανθρώπους και να τους εμπλέξουμε κτλ. Για αυτό προσπαθήσαμε να κάνουμε κατάληψη σε αυτή τη γειτονιά δύο φορές, μας έδιωξαν δύο φορές, και την τρίτη η αστυνομία ήταν πολύ άγρια. Έτσι ήρθαμε σε αυτό το μέρος που από παλιά κάναμε μερικά κοινά πρότζεκτ με μια ομάδα εδώ, είχαμε ένα δικτυακό ράδιο, ο πρώτος χώρος με ένα δικτυακό ράδιο στο Μιλάνο. Αυτός ο χώρος εδώ ήταν πρώτα χώρος διαμονής αλλά καθώς τα άτομα μπορούσαν να μείνουν και σε έναν άλλο χώρο, τους προτείναμε να πάνε εκεί και να μετατρέψουμε μαζί, όλο αυτόν εδώ το χώρο, σε κοινωνικό, για κοινωνικές δραστηριότητες με άλλες ομάδες. Ανοίξαμε λοιπόν πρώτα το καφέ, το ράδιο, μετά το hostel κτλ. Το hostel λειτουργεί περίπου ενάμισι χρόνο και έχουν περάσει από εδώ 5000 άτομα. Με πολλούς δεν αλληλεπιδράς αλλά και με πολλούς πραγματικά μιλάς… κάποιοι μάλιστα μένουν εδώ (στο Μιλάνο), άλλοι ξαναγυρίζουν. Υπάρχουν και οι γυναίκες εδώ από τη γειτονιά που άνοιξαν το vegan restaurant (ΣτΜ- εστιατόριο για όσους δεν τρώνε κρέας ή παράγωγα του κρέατος).

Υπάρχει καλή σύνδεση με τη γειτονιά;

Υπάρχει, ναι, είναι ωραία γειτονιά (Isola), γιατί ιστορικά είναι πολύ γειτονιά της εργατικής τάξης. Συνήθιζε το 60 να είναι μια από τις δύο γειτονιές με τη μεγαλύτερη εγκληματικότητα και είναι πολύ λαϊκή, πολύ εργατική, και τώρα αναδιαμορφώνεται πολύ γιατί θέλουν να την κάνουν περιοχή της μόδας και των διοικητικών υπηρεσιών. Αλλά η γειτονιά δεν παραδίνεται. Τώρα ο κόσμος που ζει εδώ είναι νέοι κυριλέ ή γέροι που ζουν 80 χρόνια αλλά και πόρνες και τραβεστί και μετανάστες και μικροεγκληματίες και εμείς, είναι μια καλή μίξη (γέλια). Βασικά όλοι μισούν την αστυνομία και γουστάρουν να έχουν μια γειτονιά όπου μπορούν να περπατήσουν και να βρουν ανθρώπους και μικρά μαγαζάκια κτλ. Πρόσφατα το φασιστικό κομμα (ΣτΜ: Fiamma Tricolore-μικρό φασιστικό κόμμα που συμμαχεί με τον Μπερλουσκόνι) άνοιξε επίσημο γραφείο του εδώ, σε ένα παλιό βιβλιοπωλείο. Ενημερώσαμε τους κατοίκους και οι άνθρωποι χάρηκαν που κάποιος το είδε αυτό και έγιναν πιο συμμέτοχοι. Ενημερώσαμε τους φασίστες πως αν βγάλουν τη μύτη τους έξω από το γραφείο τους, αυτό δεν θα διαρκέσει, και έτσι το πολύ να κάνουν 3-4 από αυτούς μια συνάντηση και δεν έρχονται πολλοί, δεν τους βλέπεις. Και είναι καλό γιατί άνθρωποι έρχονται και μας λένε πως καλώς κάναμε φασαρία γιατί αυτοί είναι φασίστες και δεν τους θέλουμε.

Μπορείς να μας κάνεις μια παρουσίαση των Chainworkers, ποιοι είστε, τι κάνετε, πότε ξεκινήσατε κτλ.

Οι Chainworkers γεννήθηκαν το 99 και δημιουργήθηκαν από 3-4 άτομα. Μεγάλωσαν πολύ γρήγορα αλλά δημιουργήθηκαν από λίγα άτομα, από μια έμπνευση για το τι κάνουν οι adbusters και άλλα sites και δικτυακά προτζεκτ που βοηθούν τους «εργάτες-αλυσίδας» (chainworkers) να επικοινωνήσουν και να οργανώσουν ο ένας τον άλλο…και επίσης υπήρχε θαυμασμός για το IWW …

Δηλαδη μετά το Σηατλ ξεκινήσατε;

Νομίζω ήταν ακριβώς πριν…δεν υπήρχε άμεση σχέση…αλλά ήταν αυτή η περίοδος… δεν υπήρχε άμεση σχέση αλλά με το ξέσπασμα οι ιδέες κυκλοφόρησαν πολύ…νομίζω πως στην αρχή μια βασική ιδέα ήταν ότι οι εργάτες στις μεγάλες αλυσίδες, εταιρείες, έχουν κάτι διαφορετικό…στον τρόπο που τους χειρίζονται κτλ… Εκείνο τον καιρό δεν χρησιμοποίησαμε τον όρο επισφάλεια (precarity), κανείς δεν τον χρησιμοποιούσε. Αλλά συγκεντρώθηκε η προσοχή σε αυτούς τους εργάτες και νομίζω αυτό ήταν μια καλή πρόβλεψη, σε ένα πρόβλημα που αναδύονταν. Βασικά η ματιά αναπτύχθηκε από την ομάδα αυτών των «εργατών-αλυσίδας» στους επισφαλείς εργάτες γενικά… και όταν ξεκινήσαμε να χρησιμοποιούμε αυτόν τον όρο, επισφάλεια, κανείς δεν συμφωνούσε πραγματικά. Έλεγαν “οι εργάτες είναι εργάτες, αυτή είναι η εργατική τάξη και αυτό είναι, και το θέμα είναι να οργανώσουμε την εργατική τάξη ενάντια στο κεφάλαιο και αυτό είναι”. Είπαμε πως ίσως δεν είναι τόσο απλό, ίσως υπάρχει κάτι πιο περίπλοκο σε αυτό.

Πότε ξεκινήσατε να χρησιμοποιείται τον όρο αυτό;

Τον επόμενο χρόνο, το 2000. Γιατί αυτό που κάναμε είναι να φανταζόμαστε το mayday parede (παρέλαση/ πορεία της πρωτομαγιάς) και προσπαθούσαμε να το προπαγανδισουμε. Κάναμε κάποιες δράσεις σε σουπερ-μαρκετ και νιώσαμε πως οι επισφαλείς εργάτες, πως η επισφάλεια πραγματικά όριζε για μας πιο είναι το πρόβλημα. Στη συνέχεια υπήρξε πολύ αλληλεπίδραση με τη συλλογικότητα που έτρεχε το κοινωνικό κέντρο και εμάς, τους Chainworkers. Οργανώσαμε την πρώτη πρωτομαγιά το 2001. Ήταν ξεκάθαρα επιτυχία αλλά φυσικά ήταν μικρή, 3-4 χιλιάδες άνθρωποι…

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, υπήρχαν αγώνες από υποκείμενα που μπορούμε να τα πούμε επισφαλή, όπως άνθρωποι σε αλυσίδες καταστημάτων ή σε άλλους τομείς, οι οποίοι ζούσαν κάτω από αυτές τις επισφαλείς συνθήκες π.χ. να είναι προσωρινοί εργάτες χωρίς δικαιώματα; Υπήρχαν αγώνες εκείνη την περίοδο, πριν την εμπλοκή σας με αυτή τη συνθήκη εργασίας-ζωής, που σας ενέπνευσαν ή είχατε επαφή μαζί τους; Ποιά ήταν η κατάσταση;

Όλα ξεκίνησαν σαν ένα δικτυακό περιοδικό που βασικά συνέδεε εργάτες. Είχαμε κάποιους φίλους και κάποιους συντρόφους που δούλευαν έτσι και άρχισαν να “βγάζουν στη φόρα» πληροφορίες, και αρχίσαμε να δίνουμε και εμείς πληροφορίες, και στη συνέχεια προσπαθήσαμε να οργανώσουμε δράσεις για να επικοινωνήσουμε ένα θέμα το οποίο ήρθε από τα μέσα. Και συνεχίζουμε να το κάνουμε αυτό μέχρι τώρα. Γιατί είναι απολύτως αποτελεσματικό απέναντι στην επισφάλεια. Διότι φυσικά αν είσαι σε συνθήκη επισφάλειας δεν μπορείς απλά να κάνεις μια δράση στο μέρος σου γιατί απλά απολύεσαι και αυτό είναι, τελείωσε. Για αυτό πρέπει κάποιος άλλος ή κάποιες άλλες ομάδες να θέσουν το πρόβλημα. Και έτσι είχαμε ανθρώπους μέσα που μας προτείναν πράγματα ή μας έδιναν πληροφορίες. Και ανακαλύψαμε πολύ νωρίς, ακόμα και αν αργότερα είδαμε πιο συστηματικά κάποια πράγματα, πως υπάρχει ένα μοτίβο σε αυτό που κάναμε και προσπαθήσαμε να αναλύσουμε αυτό το μοτίβο, τι σήμαινε, και το κάνουμε μέχρι τώρα. Όταν αρχίσαμε τον Άγιο Πρεκάριο (ΣτΜ: San Precario- παρακάτω εξηγείτε τι είναι και πως προέκυψε) δεν ξέραμε τι θα συμβεί ακριβώς. Απλά νομίζαμε ότι είναι ωραίο, και δούλεψε, και μπορούσε να δουλέψει και ολα ήρθαν μετά από αυτό. Αλλά για να ξαναπάω πίσω, υπήρχαν άνθρωποι μέσα που μας έδιναν προτάσεις για το τι μπορούσαμε να κάνουμε, μας έδιναν πληροφορίες για το που η εταιρεία είναι αδύναμη και που μπορούμε να οργανώσουμε μια δράση. Έτσι δούλεψε και αποδείχτηκε αποτελεσματικό.

Γιατί νομίζατε πως η επισφάλεια είναι η κύρια λέξη-κλειδί για τα χρόνια που ερχόνταν, γιατί νομίζατε πως αυτό είναι το αναδυόμενο κύριο θέμα για τις εργασιακές συνθήκες, για τις συνθήκες ζωής στην Ευρώπη. Kαι επίσης, ποιά ήταν η σύνδεση σας, έτσι όπως βλέπατε την επισφάλεια, με Ιταλούς θεωρητικούς του κινήματος, όπως ο Μπίφο, ο Νέγκρι, ο Βίρνο κ.α.;

Εν συντομία, η απάντηση στη δεύτερη ερώτηση είναι καμμία. Για την πρώτη ερώτηση, αυτό που ανακαλύψαμε είναι πως αυτή η λέξη περιγράφει πολύ καλά μια συνθήκη, περιέγραφε τον τρόπο που ζούμε. Γιατί είσαι συνέχεια στην άκρη πολλών κακών και είσαι συνέχεια έτοιμος να πέσεις σε αυτά. Όταν ξεκινήσαμε να τη χρησιμοποιούμε είδαμε ότι πραγματικά ταιριάζει στους ανθρώπους. Οι πολιτικοί δεν τη χρησιμοποιούσαν, οι αναλυτές δεν την χρησιμοποιούσαν, έλεγαν “είναι απλά ένα πολύ μικρό τμήμα της εργασιακής συνθήκης, δεν έχει σημασία, θα εξαφανιστεί με την επόμενη μεταρρύθμιση κτλ. “ και είμασταν οι μόνοι που έλεγαν πως όχι, όχι, αυτό είναι δομικό, αυτό θα μεγαλώσει, θα περιλαμβάνει όχι μόνο τους προσωρινούς εργάτες ή τα περίεργα συμβόλαια αλλά επίσης π.χ. τους αυτόνομους εργάτες, τους freelance εργάτες που επίσημα είναι επαγγελματίες. Είναι επίσης επισφαλείς πια. Γιατί ακόμα και να θέλεις να κάνεις τον κούριερ πρέπει να έχεις τη δική σου εταιρεία, δεν σε προσλαμβάνουν, σε πληρώνουν σαν freelance κουριερ συνέχεια. Έτσι όλο το βάρος για το ποιός φταίει, για φόρους, για ασθένειες, για ό,τιδήποτε είναι στο δικό σου ώμο. Εννοώ πως σε κάποιο καιρό θα θεωρούν και τους σκουπιδιάρηδες ιδιωτικούς, freelance, “έχω μια εταιρεία, είμαι freelance σκουπιδιάρης”. Ετσι είμασταν οι μόνοι που λέγαμε πως είναι μια δομική κατάσταση που θα μεγαλώσει και πως πολύ από αυτή είναι “θαμμένη”, δεν τη βλέπεις. Τα επίσημα στατιστικά λένε για 2 εκ. αλλά στην πραγματικότητα είναι 8 εκ. από 20 εκ. εργάτες στην Ιταλία, κοντεύει το 50%. Αυτό είναι δομικό και δεν υπάρχει τρόπος να γυρίσει πίσω.

Για να γυρίσω στο δεύτερο ερώτημα, στη σύνδεση με προηγούμενους διανοούμενους. Εντάξει, όλοι στην ομάδα διαβάζουμε αλλά η θεωρία με την οποία εμφανιστήκαμε δεν ήρθε από κάποια άλλη θεωρία, υπήρχαν πολλές, μια μίξη πραγμάτων αλλά όχι μια μοναδική αναφορά. Ήταν απλά πρακτική, πράξαμε κάτι, είδαμε ότι δούλευε και τότε γυρίσαμε πίσω και προσπαθήσαμε να το ορίσουμε σε ένα συστηματικό τρόπο έτσι ώστε άλλοι να μπορούν να το αναπαράγουν. Είδαμε πίσω στο mayday, τα πρώτα χρόνια, πραγματικά μεγάλωσε γιατί έφερνε τους ανθρώπους να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους στον ορισμό της επισφάλειας. Δεν ήταν πολιτικοί, ήταν απλοί άνθρωποι που βρέθηκαν στο δρόμο και άρχισαν να λένε “δεν είμαι εργάτης, είμαι ένας επισφαλής εργάτης”. Αυτό έκανε μια διαφορά, έκανε μια διαφορά στους ανθρώπους. Γιατί αναγνώριζαν κάτι που πριν δεν έβλεπαν. Η εργασιακή τους κατάσταση και η κατάσταση της ζωής τους δεν ήταν σαν των υπόλοιπων, είχαν συγκεκριμένα προβλήματα και έπρεπε να τα λύσουν αυτά αν θέλουν να ζήσουν καλύτερα. Αυτό ήταν μεγάλο κατόρθωμα. Και έτσι εμείς είπαμε πως είναι αυτή η διαδικασία “να συνομωτήσουμε”, όπως θέλετε πείτε το. Έτσι λοιπόν δεν ήταν ένα πράγμα από τη θεωρία στην πράξη, ήταν από την πράξη στη θεωρία, έτσι δουλέψαμε.

Απλά πέρσι πήραμε μια συνέντευξη από το Σερτζιο Μπιάνκι και πιστεύουν πως προσπάθησαν να το αναλύσουν από το 90, όλους αυτούς τους όρους, βιοπολιτική, πλήθος, και περιμέναν μετά από 5-6 χρόνια να μεγαλώσει ένα κίνημα που θα επικεντρώσει σε αυτούς τους όρους, ζωή με ευελιξία, και ορίστε, δημιουργείται τώρα, μετά το 2000. Το αναλύσανε το 90 και εμφανίζεται τώρα, μετά από δέκα χρόνια είναι στο δρόμο, ένα νέο κίνημα.

Δεν πιστεύω ότι πραγματικά δούλεψε έτσι. Σίγουρα ο Σέρτζιο είναι πολύ έξυπνος διαννούμενος. Νομίζω πως δεν σκέφτηκαν τη μορφή του κινήματος που εμφανίστηκε, νομίζω πως είχαν μερικές αναλαμπές και παρουσίασαν κάποια θέματα που ήταν σημαντικά όπως η βιοπολιτική κτλ. Και κατάλαβαν πως η έννοια της τάξης σίγουρα άλλαζε αλλά νομίζω πως αυτό που συνέβη στους δρόμους ήταν πολύ περισσότερο από αυτό που πίστευαν. Φυσικά ύστερα οι θεωρίες τους εφάρμοσαν καλά σε κάποια από αυτά (που εμφανίστηκαν), όχι σε όλα αλλά σε κάποια από αυτά. Έτσι αυτό παρουσιάζει μια σύνδεση αλλά όχι μια άμεση σύνδεση.

Λοιπόν, μετά τη σύνδεση που είχατε με τους εργάτες και την ανατροφοδότηση που πήρατε και σας βοήθησε να χτίσετε κάποιες έννοιες και τρόπους για να παρεμβείτε, έγινε το πρώτο mayday. Ήταν οι συμμετέχοντες σε αυτό, άνθρωποι σε τέτοιες συνθήκες;

Στο πρώτο mayday οι περισσότεροι συμμετέχοντες ήταν ακτιβιστές. Αυτό που συνέβη ήταν το να συναντήσουμε ανθρώπους από επισφαλείς συνθήκες στο δρόμο, γιατί ήταν parade, έτσι πήγαμε στο κέντρο και μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε πολυ με αυτό. Ήταν από το δεύτερο parade που ξεκινήσαμε μαζί με διαφορετικού τύπου ανθρώπους, και ειδικά από το τρίτο και μετά που είχε 20 000 ανθρώπους. Το κίνημα στο Μιλάνο (ΣτΜ- εννοεί ο “χώρος”), αν τους βάλεις όλους όλους μαζί είναι 2000 άνθρωποι. Έτσι όταν έχεις περισσότερο από αυτό, ε κάποιος άλλος έχει έρθει (γέλια)…πρέπει να καταλάβεις ποιος, αυτό είναι το θέμα, αλλά πραγματικά δούλεψε…. και φυσικά κατά τη διάρκεια των χρόνων επανορίσαμε μια επικοινωνιακή στρατηγική…αλλά σίγουρα αυτό που συνέβη μετά το πρώτο ήταν πως το κλειδί ήταν ικανό να χτίσει ένα κοινό φαντασιακό, κάτι που οι άνθρωποι μπορούν να πουν “ε αυτό ταιριάζει σε μένα, μπορώ να είμαι μέρος του, δεν είμαι εκει, δεν είμαι μόνο εκεί, αλλά αυτό μου ταιριάζει, μιλάμε για το ίδιο πράγμα…και αν μιλάμε για το ίδιο πράγμα ίσως μπορούμε να κάνουμε πράγματα μαζί, ή απλά να μιλήσουμε για αυτό και να δούμε τι θα συμβεί”…νομίζω πως η κορύφωση αυτού ήταν το 2004, όταν ήταν 50000 άνθρωποι στο δρόμο και ήταν τότε που βγήκαμε με αυτή την ιδέα του Αγίου Πρεκάριου…η κορύφωση του φαντασιακού ήταν ο Άγιος Πρεκάριος…από τότε η συλλογικότητα μεγάλωσε, ήρθαμε εδώ, πολλά άλλαξαν αλλά αυτή η ιδέα ήταν κρίσιμη…

Κατά τη διάρκεια αυτών των δύο-τριών χρόνων, αναπτύξατε περισότερες συνδέσεις με “εργάτες αλυσίδας” και επισφαλείς ανθρώπους; Είδατε αλλάγη στην καθημερινή ζωή αυτών των ανθρώπων, παλεύουν περισσότερο;

Ναι, φυσικά. Αυτό που συνέβη ήταν πως, μέρος των ανθρώπων που ξεκινήσαμε να παλεύουμε μαζί, άρχισαν να έρχονται στη συλλογικότητα, να μετέχουν ενεργά, κάποιοι άλλοι έχουν επαφή μαζί μας και όταν είναι να κάνουμε κάτι συναντιόμαστε κτλ. Εκείνο τον καιρό δεν το νιώθαμε έτσι, αλλά ήταν κάθαρο πως ο κρίσιμος μηχανισμός μέσα από τον οποίο μπορείς να χτίσεις ένα δυνατό δίκτυο είναι οι σχέσεις με τους πραγματικούς ανθρώπους. Ακόμα και αν δεν συμμέτεχεις στην ίδια συλλογικότητα, που συζητάς συνέχεια κτλ., όταν κάνεις κάτι μαζί και πετυχαίνεις κάτι μαζί και νιώθεις ότι κάνουμε κάτι, τότε αυτός ο δεσμός μένει δυνατός. Και αν είσαι ικανός να τον διατηρήσεις δυνατό, κάνοντας πράγματα συνέχεια μαζί, κάνοντας πράγματα ο ένας για τον άλλο, παλεύοντας μαζί, τότε γίνεται δυνατότερος. Νομίζουμε πως οι ζωές των επισφαλών έγιναν πιο δυνατές από τότε που ξεκινήσαμε. Στην αρχή δεν υπήρχε κανείς, απλά οι άνθρωποι νόμιζαν “εντάξει, αλλάζουν νόμους, και χαρτιά”. Τωρα είναι θυμωμένοι. Τώρα είναι θυμωμένοι με τις συνθήκες εργασίας και ζωής τους. Είναι θυμός. Από το θυμό κάτι μπορεί να γεννηθεί. Ξέρουν πως υπάρχει μια πιθανότητα να παλέψουν. Ίσως δεν ξέρουν όλοι πως να το κάνουν και μόνο κάποιοι περνούν στη δικιά μας συλλογικότητα ή σε κάποια άλλη συλλογικότητα.

Έχετε παραδείγματα όπου εργάτες αυτο-οργανώθηκαν μετά από όλη αυτή την καμπάνια, αυτή τη συνειδητοποίηση για την επισφάλεια;

Ναι απόλυτα. Ας πούμε αυτό με τους Ιmbattibili (οι Ανίκητοι), αυτή η καμπάνια που κάναμε πέρσι για το mayday 2005, το αλμπουμ των Ιmbattibili με τα αυτοκόλλητα. Κάθε αυτοκόλλητο αντιπροσώπευε μια ομάδα εργατών ή ένα κοινωνικό χώρο. Και αυτή η ομάδα εργατών, δεν ήταν ότι εμείς πήγαμε και τους είπαμε “πρέπει να κάνετε το αυτοκόλλητο”. Ήταν ομάδες εργατών με τους οποίους είχαν συντονιστεί για κάποιο αγώνα και τους είπαμε “ε, κάνουμε αυτό το πράγμα με τα αυτοκόλλητα και τους υπερ-ήρωες, τι λέτε να συμμετάσχετε κτλ”. Κάποιοι είπαν οκ , κάποιοι είπαν “δεν έχουμε χρόνο για αυτό τώρα”. Στο τέλος ήταν 19 ομάδες, όχι όλες ομάδες εργατών, κάποιες ήταν κοινωνικοί χώροι της μητροπολιτικής περιοχής του Μιλάνου. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν αυτο-οργανωμένοι. Και αυτό που μάθαμε από τους εργάτες είναι πως ο τρόπος οργανωσής τους είναι πολύ πιο πρακτικός από τον δικό μας. Αυτό ήταν πολύ καλό για μας. Κάποιοι από έμάς π.χ. εγώ, είχαμε μια ιδεολογική ακαμψία για κάποια πράγματα, όπως “σωματείο ίσον κακό, αυτό είναι, δεν θέλω να μιλώ για αυτό”.

Όταν ξεκινήσαμε να δουλεύουμε με ομάδες εργατών ήταν τελείως αυτο-οργανωμένοι. Αλλά χρειαζόταν να μιλήσουν με το διευθυντή του μέρους τους και ο μόνος τρόπος για να το κάνουν ήταν να υπάρχει ο επίσημος αντιπρόσωπος ή κάτι σαν επίσημος αντιπρόσωπος, όμως αυτοί δεν νοιάζονταν, απλά έπαιρναν την αρμοδιότητα, πήγαιναν στο διευθυντή και κάναν χάος. Έτσι μάθαμε πως μπορείς να κάνεις υπέροχα πράγματα όταν ξέρεις τι θέλεις. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις πολλά εργαλεία, συμπεριλαμβανομένου και τα σωματεία με κάποιο τρόπο. Φυσικά, όλα εξαρτώνται από το ποιά είναι η κατάσταση, δεν ισχύει γενικά. Αλλά ήταν ενδιαφέρον γιατί δεν είμασταν μόνο εμείς που στηρίζαμε και ρίχναμε ιδέες για το πως θα χτίσουμε τον αγώνα αλλά επίσης να έχουμε φιντμπακ από το πως μια αυτο-οργανωμένη ομάδα. μη-πολιτικοποιημένων ανθρώπων δουλεύει. Για μένα, αυτό μου έδωσε ενόραση σε πράγματα που δεν ήξερα.

Για να συνεχίσουμε την ιστορία του mayday…

…η ιστορία του mayday….τα πρώτα χρόνια μεγάλωνε και μεγάλωνε και περισσότεροι άνθρωποι έρχονταν…μέχρι το δεύτερο ήταν υπόθεση του Μιλάνου…από το τρίτο και μετά γίνεται εθνικό…

Πως συνέβη αυτό, πως γίνεται και διαδίδεται έξω από το Μιλάνο;

Πρώτον, πολλές ενεργές πολιτικές ομάδες, όταν δουν ότι κάτι πραγματικά δουλεύει και μπορεί να τους δώσει κάποια πολιτική περηφάνεια, τότε θέλουν να γίνουν μέρος του. Δεύτερον, είναι καλό το να έχεις κάτι εθνικό και όχι μόνο τοπικό, σημαίνει πως αυτό που συζητάς δεν είναι ένα συγκεκριμένο φαινόμενο. Έτσι αυτό που κάναμε ήταν να διοργανώσουμε μια συνελευση και να ιδρύσουμε ένα δια-περιφερειακό δίκτυο σε όλη την Ιταλία, για να συζητήσουμε την επισφάλεια και για τους γνωστικούς εργάτες (cognitariat). Γιατί θεωρούσαμε εκείνο τον καιρό πως αυτή η άλλη κατηγορία εργατών ήταν οπωσδήποτε σημαντική στην αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας. Έτσι οι αγώνες και η ικανότητα να δικτυώσεις τους αγώνες σε αυτές τις δύο κατηγορίες εργατών ήταν κάτι σημαντικό στρατηγικά. Έτσι προπαγανδίσαμε αυτά τα πράγματα και ήρθαν πολλοί, φτιάξαμε την e-mail λίστα και πολύ σύντομα ήταν ο μοναδικός εθνικός κόμβος για πολλές ομάδες και συλλογικότητες. Ήταν ένα από τα κύρια ζητήματα για το οποίο το ιταλικό κίνημα μιλούσε, επισφάλεια, όλοι συζητούσαν για αυτό και ήταν ένα συλλογικό βήμα μπροστά. Τον πρώτο χρόνο έμπαινε η επισφάλεια γενικά, τον δεύτερο η κοινωνική επισφάλεια κ.ο.κ. Είναι αλήθεια πως δεν είσαι επισφαλής μόνο λόγω της δουλειάς αλλά δυστυχώς η δουλειά είναι ακόμα ένα μεγάλο μέρος του χρόνου ζωής μας και σίγουρα ευθύνεται για το πόσο μη-χαρούμενη είναι η μέρα μας. Για αυτό πρέπει να φροντίσουμε το ζήτημα των επισφαλών εργατών, όσον αφορά την εργασία, να το πάρουμε σοβαρά όσο παίρνουμε και άλλα ζητήματα ολόγυρα. Έτσι μιλάμε για επισφάλεια της ζωής αλλά θέλουμε να κρατήσουμε το mayday parade πολύ δεμένο με το ζήτημα των επισφαλών εργατών. Φυσικά οποιοσδήποτε μπορεί να βάλει ό,τι θέλει όσον αφορά τα ζητήματα. Το mayday είναι ένα μεγάλο παράθυρο, οποιοσδήποτε μπορεί να το χρησιμοποιήσει, είναι οκ. Αλλά θέλουμε να το δηλώσουμε πολύ καθαρά ότι είναι η μέρα των αυτο-οργανωμένων επισφαλών εργατών.

Για να ξαναγυρίσω στο ζήτημα, το 2003 ήταν εθνικό, ήταν μεγάλο, 40 000 άνθρωποι, και όλοι θέλαν να είναι μέρος του…δεν ξέρω πως να το εξηγήσω αλλά ήταν ένα πολιτικό γεγονός που δεν μπορούσες να χάσεις. Κάποιοι ήρθαν για τη μόδα του, κάποιοι ήρθαν γιατί στις δικές μας πρωτοβουλίες, και στη δουλειά που κάναμε με τους κοντινούς μας, ανακάλυψαν ότι (η επισφάλεια) ήταν ένα σημαντικό ζήτημα για να το λάβεις υπόψιν.
Μετά έχουμε το 2004, με τον Άγιο Πρεκάριο, και νομίζω πως ήταν τότε που υπήρξε μια μεγάλη εξαπλωσή του γιατί κινηθήκαμε από 20-30 χιλιάδες σε 50-80 χιλιάδες, εξαρτάται από τον υπολογισμό… και μίλησε στους ανθρώπους…την ώρα του πρωινού (της Πρωτομαγιάς) κάναμε αυτές τις σειρές δράσεων και είπαμε “όλοι έρχονται στο Μιλάνο, έρχονται το πρωί και απλά κλείνουμε τα πάντα”. Γιατί ένα άλλο άσχημο με το Μιλάνο είναι ότι οι άνθρωποι δουλεύουν την Πρωτομαγιά. Έτσι αποφασίσαμε συλλογικά σαν ιταλικό δίκτυο mayday να κάνουμε αυτές τις δράσεις και βασικά αυτό που έγινε ήταν όλα τα μαγαζιά του Μιλάνου να είναι κλειστά γιατί δεν ήθελαν να κλείσουν από εμάς, δεν υπήρχε σουπερ-μάρκετ ανοιχτό. Ηταν πραγματικά αστείο γιατί 20 διαφορετικές ομάδες κινήθηκαν από 20 διαφορετικά μέρη της πόλης και πήγαν να κάνουν μπλόκα, πικετοφορίες κτλ. Πήγαμε στο Ζαρα π.χ, την πολυεθνική με ρούχα από την Ισπανία, που είναι κάτω στο κέντρο, γιατί κάποιοι εργάτες από εκεί μας τηλεφώνησαν την προηγούμενη μέρα και μας είπαν “ελάτε, δεν θέλουμε να δουλέψουμε την πρωτομαγιά, σας παρακαλούμε, ελάτε!”. Έτσι πήγαμε με τη samba band (ΣτΜ- ομάδα με ταμπούρλα και άλλα μουσικά όργανα που συμμετέχει σε δράσεις. Οι samba bands είναι πολύ διαδεδομένες στη Δυτική Ευρώπη) και κλείσαμε το μαγαζί και έχασαν περίπου 20.000 ευρώ σε τζίρο, ήταν πολύ θυμωμένοι αλλά και εμείς είμασταν πολύ θυμωμένοι. Θυμάμαι μια εργάτρια να γυρίζει το αφεντικό της πλάτη και να τον κοροϊδεύει. Είναι αληθινό, το βλέπεις, δεν είναι να μιλάς για μια σχέση μπλα μπλα μπλα και να μην υπάρχει τίποτα. Είναι πραγματικά εκεί.
Τον ίδιο καιρό αρχίσαμε να αναπτύσσουμε αυτό το θέμα με τον Άγιο Πρεκάριο. Στην αρχή ξεκίνησε σαν αστείο, θέλαμε μια δυνατή φιγούρα να χρησιμοποιήσουμε ως διαφήμιση κτλ. Είπαμε «ο Αγιος είναι καλός, πιάνει στην Ιταλία, οι μόνοι που δεν έχουν Άγιο είναι οι επισφαλείς…είναι τόσο επισφαλείς και δεν ούτε έναν Άγιο ρε γαμώτο…» έτσι φτιάξαμε τον Άγιο Πρεκάριο. Ένας φίλος μας άρχισε να φτιάχνει αυτή την ιστορία, εμπνεόμενος από τη δική του εργασιακή συνθήκη…η ιστορία του ονομάζεται «η αποκάλυψη του Αγίου Πρεκάριου»…ο άγιος εμφανίζεται την ώρα που ο φίλος μας κοιμάται και ξυπνά ξαφνικά και λέει “γαμώτο πρέπει να πάω στη δουλειά και μετά να κάνω αυτό και αυτο”, και του εμφανίζεται ο Άγιος Πρεκάριος και του λέει “άκου, υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω ακριβώς σαν εσένα, πήγαινε μαζί τους και κάντε φασαρία” κάτι τέτοιο τελοσπάντων, δεν είναι τα ακριβή λόγια……ξεκίνησε σαν αστείο αλλά όταν πήγαμε να κάνουμε δράση ζητήσαμε από κάποιος εργάτες στο θέατρο, με τους οποίους δουλεύαμε μαζί, να κάνουν ένα άγαλμα, που να μοιάζει με τον Άγιο Πρεκάριο, και κάναμε αυτά τα μικρά εικονίδια με τον άγιο να προσεύχεται. Τότε αρχίσαμε να τα μοιράζουμε και οι άνθρωποι ξετρελάθηκαν, άνθρωποι που δεν είχαμε ποτέ ξαναδεί εδώ έρχονταν και έλεγαν “σας παρακαλώ μπορώ να έχω μερικά ακόμα”, “ τι; ” λέγαμε εμείς, “αυτό το πράγμα, τα εικονίδια”. Τους δίναμε και μετά πηγαίναμε σε μέρη που δεν είχαμε ξαναπάει και έβρισκες την κοπέλα στο ταμείο με το εικονίδιο στην ταμειακή. Ήταν τρέλα, τόσο δυνατή φαντασίωση. Και ήταν πολύ χρήσιμο για την ίδια περίοδο τα επίσημα συνδικάτα άρχισαν να σκέφτονται ότι ίσως έκαναν λάθος στο να μην δώσουν προσοχή σε αυτό που συμβαίνει. Έτσι υπήρξε μια μεγάλη επιχείρηση από το κομμουνιστικό κόμμα και τα επίσημα συνδικάτα να καπελώσουν την πρωτομαγιά, η παρουσία τους να εμποδίσει το αυτο-οργανωμένο σκέλος του. Ήταν πολύ κουραστική διαδικασία γιατί οι συνελεύσεις ήταν εθνικές και μερικές ομάδες έπαιζαν το παιχνίδι αυτών των οργανώσεων και εμείς εκεί προσπαθούσαμε να μεσολαβήσουμε μεταξύ διαφορετικών μερών, των ντισομπιντιεντι, του κομμουνιστικού κόμματος, των άλλων ομάδων κτλ. και να κρατήσουμε σταθερή θέση στο γεγονός πως η πρωτομαγιά είναι των αυτο-οργανωμένων εργατών. Εμείς βάζουμε τα βαν, τη μουσική κτλ, αλλά είναι απλά ευκαιρία, το κάνουμε γιατί έχουμε την ικανότητα να οργανώσουμε ένα βαν, αλλά οι πρωταγωνιστές δεν είμαστε εμείς, δεν είναι η μουσική ή το βαν, είναι οι άνθρωποι.

Είναι πραγματικά ενδιαφέρον το πως μπορείτε να τα βγάλετε πέρα με όλη αυτή την κατάσταση π.χ. άνθρωποι από την Αριστερά με πιο παραδοσιακό παρελθόν να προσπαθούν να καπελώσουν και να ηγεμονεύσουν διαδικασίες κτλ.

Ναι αλλά δεν είναι εύκολο να το κάνουν. Γιατί όταν έχεις ιδέες και είναι καλές…τότε είναι πολύ δύσκολο να ηγεμονεύσεις μια ιδέα που δεν είχες. Άμα αντιγράφεις την ιδέα είναι δύσκολο να την κυριαρχείς. Και από την στιγμή που είμασταν εμείς που προτείναμε ιδέες, τότε είχαμε δικαίωμα να κρατάμε ένα όριο. Ένα όριο σε τι συνέβαινε. Λέγαμε, “οποιοσδήποτε είναι ελεύθερος να συμμετάσχει, αν το κομμουνιστικό κόμμα θέλει να έρθει, και αν τα συνδικάτα θέλουν, κανένα πρόβλημα, αλλά φυσικά μένετε πίσω, αφου ήρθατε τελευταίοι, τώρα τι θέλετε;
Και κυριότερα μένετε ήσυχοι”. Είπανε “ναι, ναι”, για αυτούς ήταν απλά σημαντικό να είναι εκεί. Η απόφαση ήταν πως “σας επιτρέπουμε να είστε εκεί αλλά κάθεστε ησυχα, δεν σπάτε τους κανόνες”.

Το θέμα δεν είναι μόνο αυτό π.χ. ήμαστε στο σταθμό του μετρό και είδαμε τις προεκλογικές αφίσες της κεντροαριστεράς για την επισφάλεια.

Αυτό είναι εξοργιστικό! Γιατί ήταν αυτοί που έκαναν τους νόμους για την επισφάλεια. Οι νόμοι για την επισφάλεια που έχουμε τώρα έγιναν από την αριστερά, όχι από τη δεξιά. Η δεξιά έκανε ένα νόμο το 92, ήταν ο πρώτος που καθόριζε τους επισφαλείς εργάτες. Ο πρόσφατος νόμος που ορίζει τις μορφές της επισφαλούς εργασίας. τις μορφές των συμβολαίων, ήρθε από την Αριστερά. Αυτοί το έκαναν.

Πως νομίζετε ότι θα το αντιμετωπίσετε αυτό;

Αυτό είναι μια άλλη ιστορία, μέχρι τώρα ήταν εύκολο. Κατά κάποιο τρόπο αυτό είναι μια νίκη, αναγκάστηκαν να μιλήσουν για αυτό επειδή κάναμε φασαρία. Αλλιώς ούτε που θα σκέφτονταν να πουν κάτι.

Υπάρχουν κάποιοι άλλοι όροι, όπως “ευελιξία με προστασία” (flexicurity). Πότε εμφανίστηκε αυτός ο όρος;

Αυτό είναι πιο πολύπλοκο. Αυτό εμφανίστηκε όταν άρχισε το mayday να γίνεται εθνικό. Προσπαθούσαμε να σκεφτούμε κάτι, που δεν θα λέει μόνο όσα είμαστε εναντίον κτλ. Ήρθε μια εποχή που σκεφτόμασταν να ορίσουμε μια πλατφόρμα, πως δουλεύουμε με νομικά δικαιώματα την επισφάλεια. Δεν είναι ο σκοπός μας να φτιάξουμε νόμους αλλά πρέπει να βάλουμε ένα στοπ σε αυτό που γίνεται. Πρέπει να προωθήσουμε κάποια αιτήματα τα οποία θα είναι ικανά, στα πλαίσια του δημοκρατικού καθεστώτος, να σταματήσουν πραγματικά κάποια από τα προβλήματα. Αν με ρωτήσετε ποιό είναι το ονειρό μου θα σας πω η αυτο-οργάνωση του κόσμου κτλ. Αλλά δυστυχώς ζούμε σε αυτό τον κόσμο, τον οποίο προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε και με ένα προτασιακό μέρος στις συζητήσεις μας. Ποτέ δεν δομήθηκε πλήρως το “ευελιξία με προστασία”, απλά ξεκινήσαμε να το κυκλοφορούμε ως συζήτηση αλλά δεν διερευνήθηκε πολύ. Και σε κάποια στιγμή βρήκαμε στο επίσημο πρόγραμμα πολιτικής της ΕΕ πως αυτός ο όρος χρησιμοποιούταν σαν λέξη που μετατρέπει την επισφάλεια σε κάτι ωραίο, και δεν είμασταν πολύ χαρούμενοι για αυτό. Είναι κάτι που μπορεί να συμβεί.

Για να ξαναπάω πίσω, στην ιστορία του mayday αυτό που ήταν κύριος σκοπός, τουλάχιστον για τους Chainworkers, ήταν να σπρώξουμε περισσότερους ανθρώπους να αυτο-οργανωθούν, να αγωνιστούν και να καλυτερέψουν τη ζωή τους. Αυτό είναι, ό,τι και αν σημαίνει, είναι πολύ πολύ μη-ιδεολογικό. Αν καλυτερέψεις τη ζωή σου, είναι οκ, έκανες έναν αγώνα και τον κέρδισες. Το ξέρουμε, δεν είναι μια επανάσταση, δεν είναι ο επόμενος κόσμος, αλλά παρολαυτά η ζωή σου γίνεται καλύτερη. Το θέμα είναι αν θα καταφέρουμε να πείσουμε πολλούς ανθρώπους πως το πρόβλημα δεν είναι να φτιάξουμε μια στρατιωτική οργάνωση, που θα είναι ικανή να ρίξει κάτω το κράτος. Το πρόβλημα είναι να έχεις ανθρώπους που μιλούν ο ένας στον άλλο, έχουν σχέση ο ένας με τον άλλο, που “συνομωτούν”. Τότε πραγματικά μπορούν να πετύχουν πολλά πράγματα. Είτε άμεσα, με το να αγωνιστούν και κερδίσουν κάτι, είτε έμμεσα γιατί μοιράζονται πληροφορίες και αυτή η “επισφαλής νοημοσύνη” πραγματικά κάνει ζημιές, είναι πραγματικά δυνατή. Η Σέρπικα Νάρο (ΣτΜ: Serpica Naro- εξηγείτε παρακάτω τι είναι) έγινε ουσιαστικά με αυτό. Είχαμε ανθρώπους που δούλευαν σε περιοδικά μόδας, είχαμε δυο άτομα από τους Chainworkers που ήταν κούριερ στη μόδα, είχαμε ανθρώπους που κατασκευάζουν σκηνές για τις επιδείξεις μόδας, είχαμε ανθρώπους που έκαναν τα μανεκέν, και ξέραμε πως όλο αυτό δούλευε. Ετσι ξέραμε πως να το εξαπατήσουμε και πως να αυτο-οργανώσουμε ένα πράγμα που ήταν ομορφότερο, καλύτερο, πιο αστείο. Και το κάναμε και ήταν εκπληκτικό, βγήκε πολύ καλά. Δουλέψαμε σαν τρελοί για ένα μήνα, διαδώσαμε στην αστυνομία πως θα σπάσουμε το μέρος που θα έκανε επίδειξη η Σέρπικα Νάρο και από την άλλη μιλάγαμε με την οργανισμό της εβδομάδας μόδας και λέγαμε “ναι, ναι, είμαστε το γραφείο τύπου της Σέρπικα Νάρο, α ναι, θέλουν να σπάσουν το μέρος, ω, μην τους κάνετε κάτι, δεν χρειάζεται, είναι καλά παιδιά” και το πιστέψαν όλο! Πήγαμε στη σκηνή και η αστυνομία ήταν εκεί έτοιμη να διαπραγματευτεί και τους είπαμε “τι σκατά κάνετε, έχουμε άδεια για να το κάνουμε αυτό” και οι μπάτσοι τα’ χάσαν “άδεια; Είναι αυτά τα μοντέλα της Σέρπικα Νάρο”, “ναι, φυσικά, είμαστε εμείς” (γέλια)… “μην το παίζετε χαζοί μαζί μου γιατί θα σας γαμήσω και θα σας βάλω όλους μέσα” – “τι λες τώρα, είναι αλήθεια, κοίτα την επίσημη άδεια από το δημοτικό διοικητικό γραφείο” και ο μπάτσος να λέει “ω σκατά, σκατά”! Ήταν σοκαρισμένοι.

Να μιλήσω λίγο για την “επισφαλή ευφυία”, τη “συνομωσία”…(στη Σερπικα Νάρο) ήταν 200 επισφαλείς εργάτες από διαφορετικά πεδία που έχτισαν το πρότζεκτ της Σερπικα Νάρο. Δεν ήταν ούτε πολιτικοί, ούτε μεγάλες οργανώσεις, ούτε χρήματα, δεν υπήρχε τίποτα. Ήταν απλά άνθρωποι που το έκαναν και πίστεψαν πως είναι κάτι κουλ, κάτι που τους έκανε να νιώσουν πως τελικά κάνουν κάτι στη μόδα για τον εαυτό τους και όχι για τα κωλοαφεντικά. Και είναι αυτό που το έκανε να δουλέψει. Έτσι λοιπόν, εαν αυτός ο τρόπος να κτίσεις πολιτικούς αγώνες μπορεί να μεταδοθεί, τότε σημαίνει πως έχουμε ένα διαφορετικό εργαλείο. Ένα εργαλείο που δεν είναι πια οργάνωση, ιεραρχία κ.α. Που είναι σχέση, συνομωσία και η ικανότητα να εμπλέκεις μη πολιτικοποιημένους ανθρώπους σε αυτά που κάνεις. Γιατί όσο είμαστε μόνο ακτιβιστές, μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε, την πιο hardcore δράση κτλ αλλά θα είμαστε εμείς. Και κανείς δεν θα κερδίσει από αυτό παρά μόνο το θέαμα και η περηφάνεια μας. Αλλά οι άνθρωποι, που εντάξει, ίσως μερικές φορές μπορεί και να επωφεληθούν από αυτό που γίνεται, γενικά δεν θα νιώθουν μέρος της δράσης, δεν θα νιώθουν πως ενεργοποίησαν τον εαυτό τους, πως συμμετείχαν σε κάτι που αλλάζει τη ζωή τους. Για μας αυτό είναι που κάνει τον Άγιο Πρεκάριο, τη Σέρπικα Ναρο, τους Imbattibili, να αξίζουν. Βασικά το όνομα που δίνουμε για όλες αυτές τις διαδικασίες είναι κοινωνικά μήντια. Αντι να πάμε στα καθεστωτικά μήντια ή να προσπαθούμε να παίξουμε τα αυτόνομα μηντια, πιστεύουμε πως αυτά τα εργαλεία είναι κοινωνικά μήντια. Ο Άγιος Πρεκάριος είναι ένα κοινωνικό μέσο γιατί ένωνε ανθρώπους που δεν γνώριζαν ο ένας τον άλλο. Δημιούργησε μια κοινωνική αντίληψη για κάτι εκεί οπου δεν υπήρχε τίποτα. Το ίδιο και η Σέρπικα Νάρο, το ίδιο και οι Ιmbattibili. Τώρα που ξανακοιτάμε πισω, όλα αυτά δουλεύουν με τον ίδιο τρόπο. Ο μηχανισμός της συμμετοχής, της εμπλοκής, της ενεργοποίησης και του αγώνα είναι ο ίδιος. Και τα λέμε κοινωνικά μήντια.

Και τι σημαίνει Σερπικα Ναρο;

Η Σέρπικα Ναρο είναι μια πλαστή σχεδιάστρια. Είναι αναγραμματισμός του Σαν Πρεκάριο. Και ψάξαμε να βρούμε ένα όνομα που να ακούγεται σαν σχεδιάστρια μόδας. Έτσι φτιάξαμε το βιβλίο. Φτιάξαμε ψεύτικα ρούχα, ψεύτικες διαφημίσεις, ψεύτικα άρθρα σε εφημερίδες και τα στείλαμε στον οργανισμό της εβδομάδας μόδας λέγοντας πως “είναι μια νέα, αναδυόμενη, γιαπωνέζα, κουλ σχεδιάστρια που έρχεται για πρώτη φορά στο Μιλάνο και πρέπει να κάνετε κάτι, δεν μπορείτε να την αρνηθείτε ακόμα και αν είναι αργά”. Είπαν “έπρεπε να κάνετε την αίτηση χτες”, όμως τους παρακαλέσαμε και μιας και δείξαμε τόσο ενδιαφέρον για την εβδομάδα μόδας μας το επέτρεψαν, ήταν η τελευταία συμμετοχή. Ήταν η απόλυτη αντιστροφή. Κάναμε και πλαστό web magazine με συνέντευξη της Σέρπικα Νάρο. Το άλλο μέρος της επιχείρησης ήταν να κάνουμε τους ανθρώπους να πιστέψουν πως θα κάνουμε μια δράση ενάντια στη Σέρπικα Νάρο γιατί παρουσιάσαμε τη Σέρπικα Νάρο ως δήθεν ριζοσπάστρια που ήθελε να κάνει επίδειξη σε κοινωνικά κέντρα, σε εναλλακτικούς χώρους κτλ. Διαδώσαμε πως αυτό είναι πόλεμος, πως θα κάνουμε φασαρία και θα καταστρέψουμε την επίδειξη. Ήρθαν όλοι, δημοσιογράφοι ήρθαν, άνθρωποι της μόδας ήρθαν, και ανακάλυψαν πως ήταν μια επίδειξη αυτοσχέδιων, χειροποίητων ρούχων της επισφάλειας. Ένα από τα ρούχα π.χ. ήταν 60 μπλουζάκια που μπορείς να βγάλεις ένα-ένα για κάθε μέρα που περιμένεις να πληρωθείς ή ένα ρούχα για τα τηλεφωνικά κέντρα κτλ. Όλα έγιναν από αυτο-παραγωγή, από ανθρώπους που εμπλέξαμε στη διαδικασία. Συνομωσία, αυτό είναι.

Ονομάζεστε chainworkers αλλά με αυτά που κάνετε είστε περισσότερο brainworkers.

Όχι, πες το αυτό στον X που ξυπνάει κάθε πρωί για να μοιράσει αυτά τα κωλοπεριοδικά της μόδας…οκ, καταλαβαίνω τι θες να πεις, χρησιμοποιούμε το μυαλό μας…

Βασικά υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δουλεύουν σε σουπερ-μαρκετ σε σκατοδουλειές και δεν χρησιμοποιούν τόσο τις κοινωνικές τους δεξιότητες ή τη φαντασία τους όπως π.χ. ένας γραφίστας που είναι προσωρινός. Αλλά μπορούμε να πούμε από τις δεξιότητες αν είναι brainworker, πως τελικά ορίζουμε ακριβώς τον brainworker;

Καταρχήν νομίζω πως υπάρχουν περισσότεροι brainworkers που δουλεύουν σε σκατοδουλειές σε σουπερ-μαρκετ επειδή δεν μπορούν να βρουν μια δουλειά, απ’ότι νομίζεις. Δεύτερον, συνομωσία σημαίνει πως ο καθένας συνεισφέρει τις δικές του δεξιότητες σε ένα γενικό σχέδιο. Δηλαδή δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε αυτό που κάναμε (με τη Σερπικα Ναρο) αν δεν είχαμε τεχνικό που θα μπορούσε να κτίσει μια σκηνή από το τίποτα. Τους δίνεις μια έρημο και αυτοί το κάνουν σκηνή. Και δεν το κάνουν επειδή πληρώνονται αλλά επειδή νιώθουν ότι συμμετέχουν τη δεξιοτητά τους σε μια γενική οπτική. Το ίδιο και με τους άλλους που κάνουν τα γραφιστικά σχέδια, είναι όπλα. Όταν μιλάς για σχέση και τη δύναμη της σχέσης, για αυτο μιλάς. Για ένα γενικό σχέδιο, που νιώθεις ότι πραγματικά παλεύεις για κάτι, που βάζεις ότι δεξιότητες είσαι. Και μερικές από αυτές τις εφευρισκεις, αν δεν τις εχεις τις εφευρίσκεις. Και μια ομάδα επισφαλών εργατών με τους οποίους κάνουμε καμπάνιες κτλ. εφεύραν. Δεν ήξεραν πως να κάνουν μια διαπραγμάτευση, με τίποτα, δεν ενδιαφέρονταν πως να διαπραγματευτούν τίποτα στη ζωή τους, και κατέληξαν να είναι οι μόνοι που μπορούν να μιλήσουν απέναντι στο αφεντικό τους, πήραν αυτό το ρόλο. Όλα συμβαίνουν γιατί οι άνθρωποι νιώθουν ότι συμμετέχουν σε κάτι. Μερικές φορές χρησιμοποιούμε τη λέξη “συμμετενεργοποίηση” (particapactivation). Είναι ηλίθια λέξη, δεν τη γουστάρω. Αλλά βάζει τη συμμετοχή και την ενεργοποίηση, αυτή είναι η διαδικασία. Τώρα το ξέρουμε, μπορούμε να δούμε τα πράγματα που κάναμε και πως δούλεψαν, όταν όμως τα κάναμε ήταν απλά κάτι φυσικό.

Ίσως όταν ορίζεις τους επισφαλείς εργάτες και τους brainworkers, ίσως να είναι ένας χρήσιμος ορισμός (μεθοδολογικά), αλλά συχνά πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που απλά κάνουν διαφορετικό τύπο δουλειάς και όπου βρίσκονται χρησιμοποιούν διαφορετικού τύπου δεξιότητες που έχουν. Είναι περισσότερο ορισμός του τι δεξιότητες χρησιμοποιούν στη ζωή τους, οι συνθήκες τους ή οι συμπεριφορές τους, οι διαδικασίες που μπορούν να αναπτύξουν. Νομίζω είναι οι ίδιες και για τους δύο.

Blicero, τι βρίσκεται πίσω από το σλογκαν, “δεν είμαστε μια high ταξη, δεν είμαστε μια low τάξη”…

…”είμαστε η νέα τάξη!” Αυτό προέρχεται από ένα booklet της Σέρπικα Νάρο, ήταν αστείο, το να το λέει μια σχεδιάστρια μόδας είναι βλακεία, αλλά το να το λέει μια ομάδα αυτο-οργανωμένων εργατών σημαίνει κάτι.

Είπες προηγουμένως πως από την αρχή, άλλα τμήματα του κινήματος, κόμματα κτλ. ήρθαν στο mayday και συμμετείχαν. Ποιά είναι η σχέση σας γενικα, με όλες αυτές τις ομάδες που προσπαθούν να βγάλουν “υπεραξία” από αυτές τις δράσεις;

Κοίτα, το προβλημά μας είναι αυτό. Είμαστε βασικά, με όρους συμπεριφοράς, ελευθεριακοί. Θεωρούμε πως, στα πράγματα που κάνουμε, είναι καλό αν περισσότεροι άνθρωποι συμμετέχουν και αναγνωρίζουν την αξία τους και μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν. Εαν κάναμε τον Αγιο Πρεκάριο και αποφασίζαμε ποιός είναι καλό να το χρησιμοποίησει και ποιός όχι, δεν θα δούλευε. Γιατί έτσι ένας εργάτης θα ένιωθε πως θα πρέπει να μου ζητήσει άδεια για να φωτοτυπήσει την εικόνα του Αγίου. Όχι, είναι ελεύθερος να τη φωτοτυπήσει και να τη μοιράσει και τον προσκαλούμε να το κάνει αυτό. Από την άλλη φυσικά, πιο δομημένες πολιτικές οργανώσεις μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτό προς οφελός τους για να αποκτήσουν ορατότητα από κάτι που δουλεύει. Αλλά ειλικρινά πιστεύω πως η δύναμη των σχέσεων μεταξύ ανθρώπων είναι κάτι πιο δυνατό από την εργαλειακή χρήση. Εννοω πως το έδαφος που αναπτύξαμε τον Αγιο Πρεκάριο, τη Σέρπικα Νάρο κτλ., είναι πολύ δυνατό, πολύ βαθύ. Και ακόμα και αν είσαι πολύ καλά οργανωμένος και έχεις πολύ προσοχή από τα μήντια, γιατί μπορείς να πετύχεις πολυ μηντιακή προσοχή, δεν είναι εύκολο να κάνεις τους ανθρώπους να πιστέψουν πως ο Άγιος κτλ. ανήκουν σε σένα. Αυτό είναι που συμβαίνει, όλοι χρησιμοποιούν τον Αγιο Πρεκάριο, απο σωματεία της αυτονομίας μέχρι τους Dissobedienti, εμείς, απλοί εργάτες, όλοι, έτσι κανείς δεν μπορεί να τον ισχυριστεί ως δικό του. Αυτό είναι εντάξει για μας. Το όλο πρόβλημα είναι όταν θέλουν να κάνουν κάτι πολύ άσχημο. Εκεί χρειάζεται λιγάκι πολιτική στρατηγική. Π.χ. ήταν κάποτε που κάποιοι ήθελαν να χρησιμοποιήσουν τον Άγιο Πρεκάριο για να κατέβουν σε εκλογές. Και έπρεπε να ακολουθήσουμε μια πολιτική στρατηγική για να τους κάνουμε να καταλάβουν πως δεν μπορούν να το κάνουν αυτό. Γιατί άμα το κάνουν θα υπάρχουν μεγάλα προβήματα. Όχι γιατί θα πάμε να σπάσουμε πράγματα κτλ. δεν είμαστε σταλινιστές, αλλά γιατί θα βρούμε ένα τρόπο να πείσουμε όλους τους επισφαλείς ανθρώπους πως χρησιμοποιούν τη ζωή τους για να πάνε στο κωλοκοινοβούλιο.

Όπως τώρα με την Ελιά (Κεντροαριστερά)…

…είδες, δεν χρησιμοποιούν τον Άγιο! Χρησιμοποιούν τον όρο επισφάλεια γιατί όλοι το χρησιμοποιούν πια, αλλά δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τον Άγιο, θα νευριάσει και θα τους καταραστεί! Είναι δύσκολο πρόβλημα, φέτος θα είναι περίπλοκο. Χρειάζεται να βρούμε ένα μηχανισμό μέσα από τον οποίο θα συνεχίσουμε με τη διαδικασία αυτο-οργάνωσης χωρίς να την αφήσουμε να καταστραφεί τελείως από την πολιτική των εκλογών.

Ποιά είναι η ιδέα πίσω από την Ευρωπρωτομαγιά (Euromayday);

Το mayday του 2004 προσπαθήσαμε να το κάνουμε ταυτόχρονα σε Μιλάνο και Βαρκελώνη. Ξεκινήσαμε από εκεί γιατί είχαμε καλούς φίλους στη Βαρκελώνη και ήρθαν στα προηγούμενα mayday και ξέραμε ο ένας τον άλλο, ξέραμε τι εννοούσαμε, τη διαδικασία που θέλαμε να ξεκινήσουμε. Ελπίζαμε πως θα είναι ικανοί να το επεκτείνουν στη Βαρκελώνη. Δεν πιστεύω πως δούλεψε πραγματικά αλλά προσπάθησαν. Η ιδέα ήταν στην αρχή, πως φυσικά πρέπει να μεγαλώσουμε, στην Ευρωπαϊκή Ένωση κτλ. αλλά κυρίως επειδή ο πολιτικός τόπος που πρέπει να λαμβάνεις υπόψιν δεν μπορεί να είναι μόνο εκεί που είσαι. Δηλαδή πρέπει να ξεκινήσεις από την τοπική σου κοινότητα, όσον αφορά τον αγώνα κτλ., αλλά πρέπει να έχεις μια οπτική που λαμβάνει υπόψιν τις μεγαλύτερες περιοχές στις οποίες βρίσκεσαι, και σε αυτή την περίπτωση είναι η Ευρώπη, ως γεωγραφικός όρος περισσότερο, όχι τόσο η Ευρώπη ως Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι θέλαμε να ξεκινήσουμε μια διαδικασία όπου επαφή-την-επαφή θα μπορούσαμε να αρχίσουμε ένα δίκτυο, με την ίδια βάση που ξεκινήσαμε το mayday εδώ, με την έμφαση στις σχέσεις, στην αυτο-οργάνωση, όχι μόνο ακτιβιστές κτλ. Το πρώτο mayday στη Βαρκελώνη πήγε καλά. Μετά τον επόμενο χρόνο, προσπαθήσαμε να πείσουμε άλλες ομάδες να κάνουν το ίδιο στις χώρες τους. Συνέβη στους Αυτόνομους Χώρους στο Λονδίνο όπου προτάθηκε να ξεκινήσει μια ευρωπαϊκή διαδικασία πρωτομαγιάς. Νομίζω, αλλά αυτό είναι προσωπική γνώμη, νομίζω πως αυτό ήταν διαφορετικό. Γιατί με αυτό τον τρόπο μόνο δομημένες ομάδες ενδιαφέρθηκαν για αυτό το κάλεσμα. Θα προτιμούσα μια πιο αργή διαδικασία στην οποία εμείς ή άλλοι, θα πήγαιναν να μιλήσουν σε ομάδες, σε μια πόλη, που τις ξέρουν και τις εμπιστεύονται και γνωρίζουν πως θα το κάνουν με την ίδια οπτική, να ξεκινήσουν δηλαδή τη διαδικασία του mayday. Αλλά ξεκίνησε με αυτό τον τρόπο και ξαφνικά ήταν 10 πόλεις που ήθελαν να το κάνουν. Συναντηθήκαμε και ξεκινήσαμε να μιλάμε για το ποιές είναι οι αρχές που καθοδηγούν την οργάνωση του mayday στο Μιλάνο. Απλά να μοιραστούμε κάτι που δουλεύει και εμπνέει τους άλλους. Πιστεύω πως κάποιοι το κατάλαβαν, άλλοι μάλλον όχι. Το ζουμί είναι πως αυτή η διαδικασία είναι πολύτιμη για να μιλήσεις για την επισφάλεια στο ευρωπαικό πολιτικό τοπίο, είναι σημαντική. Δεν νομίζω πως αναπτύχθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αλλά είναι αυτό που είναι. Αν δεν προσπαθήσουμε να το κάνουμε καλύτερο…… είναι μια καλή ευκαιρία, δεν πρέπει να τη χάσουμε.

Το θέμα είναι πως βασικά υπάρχουν δύο ταχύτητες, η ιταλία είναι μια διαφορετική ιστορία, γιατί ξεκίνησε από εδώ, είναι μια διαφορετική διαδικασία, αλλά στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι κάτι πολύ πολύ νέο και υπάρχουν διαφορές στην κοινωνική σύνθεση της κάθε χώρας…

…ναι, την ίδια στιγμή υπάρχει και ένα άλλο πρόβλημα. Από τη μια πλευρά το πρόβλημα είναι ότι φυσικά ξεκινήσαμε 5 χρόνια πριν και έχουμε περισσότερη γνώση σε κάποια ζητήματα, όχι γνώση, μάλλον έχουμε περισσότερη εμπειρία.
Από την άλλη πλευρά, νιώθω πως οι άνθρωποι από την Ευρώπη δεν δίνουν έμφαση σε αυτή την εμπειρία, να προσπαθούν να καταλάβουν τι σημαίνει. Να την αναλύσουνε και να την τροποποιήσουνε σε κάτι που μπορούν να το χρησιμοποιήσουν στη χώρα τους. Νομίζω πως οι περισσότεροι θέλουν να συμμετάσχουν στο θεαματικό, και δεν αντιλαμβάνονται τα σημαντικά, όπως
τα κοινωνικά μήντια, το ότι μιλάμε για επισφαλείς εργάτες, για αυτο-οργάνωση, το γεγονος πως εμπλέκει μη-ακτιβιστές. Αυτά είναι πράγματα που είπαμε την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε το ευρωπαϊκό δίκτυο της πρωτομαγιάς και συνέχεια τα λέμε αυτά, γιατι πραγματικά κάνουν τη διαφορά για την πρωτομαγιά, σε σχέση με ένα τυπικό συντονισμό για δράση την πρωτομαγιά. Εννοώ πως είναι πολλά χρόνια που καλείται πρωτομαγιάτικη δράση, δεν είναι κάτι νέο, αλλά η διαδικασία που προσπαθούμε να κάνουμε είναι νέα επειδή υπάρχουν όλα αυτά που προανέφερα- εμπλέκει μη-ακτιβιστές με ενεργο και συμμετοχικό τρόπο, εμπλέκει δημιουργικές διαδικασίες κοινωνικών μήντια, “συνωμοσία” και σχέση και ενεργοποίηση νέων ομάδων ανθρώπων για αγώνα, είναι αυτοοργανωμένο και μιλά σε ένα νεο – όχι ομοιογενές- αλλά υπαρκτό υποκείμενο, τους επισφαλείς εργάτες. Νομίζω πως όποιος θέλει να συμμετέχει στο mayday θα πρέπει να ξέρει πως συμμετέχει σε κάτι με αυτά τα χαρακτηριστικά. Αλλά δεν ξέρω αν είναι πάντα ξεκάθαρο. Άρα καταλαβαίνω ότι υπάρχει μια διπλή ταχύτητα από τη μια μεριά, αλλά καταλαβαίνω και από την άλλη μεριά ότι κάποιος μπορεί να είναι οκ με τη διπλή ταχύτητα γιατί θέλει να κάνει τη δική του διαδικασία σε κάτι που δεν είναι το mayday parade, είναι κάτι άλλο. Είναι οκ, αλλά δεν πιάνει την πλούσια πλευρά της εμπειρίας μας. Και όσο και να εξηγούμε, και να σημειώνουμε…ε δεν μπορούμε να διαφεντεύσουμε τους άλλους να σκεφτούν όπως θα θέλαμε.

Μια δύσκολη ερώτηση…την προηγούμενη φορά που διοργανώθηκε κάτι σε όλη την Ευρώπη, ή και παγκόσμια, ήταν με το κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησης. Πιστεύεις ότι οι ομάδες που ήρθαν σήμερα έχουν αναλύσει αυτή την εμπειρία και έχουν μάθει από αυτό για να πάνε στο επόμενο βήμα; Ή είμαστε πάλι στο σημείο μηδέν και ξεκινάμε από την αρχή;

Δεν ξέρω, κοίτα, οι Chainworkers ποτέ δεν συμμετείχαν ενεργά, ως συλλογικότητα, στο κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησης. Καθένας από τους Chainworkers συμμετείχε. Εγώ ήμουν εκεί ως Indymedia, άλλοι ήταν εκεί με άλλες ομάδες κτλ. Ενώ πολλές ομάδες που είναι τώρα στη διαδικασία της ευρωπρωτομαγιάς, συμμετείχαν άμεσα στο κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησης. Και αυτή είναι μια άλλη όψη του προβλήματος των “δύο ταχυτήτων” για το οποίο λέγαμε. Γιατί εμείς σαν Chainworkers, σαν συλλογικότητα, καταφέραμε, προσπαθήσαμε, μάθαμε να κάνουμε πολιτική χρησιμοποιώντας ένα τελείως διαφορετικό μοτίβο από αυτό των τυπικών κινημάτων, αντι-παγκοσμιοποίησης κτλ. Και αυτό που πετύχαμε με το mayday parade, μέρος του δηλαδή, προέρχεται από το μη-τυπικό μοτίβο. Στην Ευρωπρωτομαγιά αυτό το μη-τυπικό μοτίβο συναναστρέφεται με πιο τυπικά μοτίβα των δομημένων ομάδων που συμμετέχουν σε μια ευρεία γκάμα διαφορετικών κινητοποιήσεων. Αυτός ίσως είναι ένας λόγος που η διαδικασία της Ευρωπρωτομαγιάς δεν είναι ακριβώς αυτή που θα θελα. Νομίζω πως η κινητοποίηση της αντι-παγκοσμιοποίησης είναι ενδιαφέρον και ακόμα και τώρα πιστεύω πως είναι σημαντικό να δείξεις ότι υπάρχει σύγκρουση απέναντι στο γεγονός πως κάποιες ομάδες ανθρώπων προσπαθούν να καθορίσουν τις ζωές μας κτλ., αλλά, το είδος της κινητοποίησης που κάνεις για ένα τέτοιο πράγμα είναι τελείως διαφορετικό από αυτό που κάνεις για το mayday. Δεν είναι καλύτερο ή χειρότερο, είναι απλά διαφορετικό, γιατί σε αυτές τις αντι-Συνόδους υπάρχει η πιθανότητα για άμεση σύγκρουση και υπάρχει κάποιος αποφασισμένος να δείξει στις υπερδυνάμεις πως δεν πηγαίνουν όλα κάλα. Ενώ το mayday parade δεν είναι φτιαγμένο για να δείξει αυτό αλλά για να δείξει τους καθημερινούς αγώνες, να κάνει τους ανθρώπους να νιώσουν πως μπορούν να έχουν ένα κοινό φαντασιακό, να νιώθουν πως είναι μέρος του ίδιου προβλήματος και να μοιράζονται ιδέες για λύσεις. Είναι μια ριζοσπαστικά διαφορετική διαδικασία. Για αυτό νομίζω ότι πρέπει να αναλύεται από δύο διαφορετικές οπτικές. Και το γεγονός πως οι ομάδες που συμμετέχουν δεν το κάνουν …αυτό μπορεί να είναι μέρος της μη-τέλειας διαδικασίας της Ευρωπρωτομαγιάς.

Ποια είναι τα πλάνα για φέτος;

Τι περιμένω για την επόμενη Ευρωπρωτομαγιά; Η προτασή μας ήταν σταθερή (στη διεθνή συνέλευση), το να γίνει μια συνέντευξη τύπου είναι οκ, νομίζω πως μια κοινή ορατότητα είναι κάτι καλό. Αλλά αυτό που κάναμε πρώτα ήταν να κάνουμε μια συνέλευση με όλες τις ομάδες των Imbattibili, ομαδες εργατών, κοινωνικοί χώροι, χαλαρές ομάδες ανθρώπων που αυτο-οργανώνουν μια γειτονιά κτλ. Συναντηθήκαμε με όλους αυτούς και είπαμε “είναι η δική σας πρωτομαγιά, δεν θέλουμε να πάμε σαν Chainworkers που κάνουν διεθνές σχέσεις κτλ.”. Θέλαμε όλες τις διαφορετικές ομάδες των Ιmbattibili να συμμετέχουν στη (διεθνή) συνέλευση, να μην είναι μόνο ακτιβιστές, να είναι ένα ευρύτερο κοινό. Βασικά κάποιοι από αυτούς ήρθαν, και αυτό είναι πολύ σημαντικό για μας. Στη συνέλευση με τους Imbattibili μιλήσαμε για το πως μπορούμε να κάνουμε μια πρόταση για μεγαλύτερη δημοσιότητα σε αυτή την ευρωπαική διαδικασία που χτίζουμε. Μετά από πολύ συζήτηση και σκέψη μας ήρθε αυτή η ιδέα (ΣτΜ- “ο τροχός της ατυχίας” σε αναλογία με το γνωστό «τροχό της τύχης», δειτε παρακάτω). Εμένα αυτό που με παρεξένεψε ήταν το ότι όταν είπαμε αυτή την ιδέα με τους Ιmbattibili υπήρχε ενθουσιασμός, “ναι, μπορούμε να κάνουμε αυτό και αυτό κτλ”, ενώ σήμερα (ΣτΜ- στη διεθνή συνέλευση της Ευρωπρωτομαγιάς) όταν το είπαμε…όλοι προσπαθούσαν να καταλάβουν αν αυτό είναι μέσα ή έξω από τα δικά τους σχέδια. Και αυτό χάλασε τα πάντα. Ελπίζω πως αύριο θα έχουμε μια καλύτερη κουβέντα.

Η ιδέα δεν ήταν τέλεια, αλλά ήταν ένας τρόπος για να χρησιμοποιήσουμε τη διαδικασία των κοινωνικών μηντια και για την Ευρωπρωτομαγια. Αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι να εκθέσουμε τους ανθρώπους που ξεκινούν την “επισφαλοποίηση” (precarization) ως στόχο σε μια “επισφαλή” δράση. Όπως το λέμε στην Ιταλία, “κάντε επισφαλείς αυτούς που μας κάνουν επισφαλείς” (precarize the precarizers). Σκεφτήκαμε να θέσουμε 10 ή 20 ή 30 στόχους κτλ, εταιρείες, θεσμούς, ό,τιδήποτε, και μετά να προσκαλέσουμε όλους από την Ευρώπη να κάνουν δράσεις εναντίον τους, μπορεί να μην είναι δράσεις, μπορεί εργάτες από έναν στόχο να θέλουν να κάνουν μια απεργία ή να μπλοκάρουν ή ότιδήποτε, κάποιος δεν χρειάζεται να είναι στη συνέλευση για να ενεργοποιηθεί. Και δεν χρειάζεται να είσαι ακτιβιστής, μπορείς να φτιάξεις και να μοιράσεις ένα φυλλάδιο που να λέει όσα στραβά γίνονται με αυτή την εταιρεία, θεσμό κτλ. Ύστερα θα προσπαθήσουμε να έχουμε ένα top ten όλων αυτών που συνέβησαν στους στόχους, να διαλέξουμε τα κορυφαία τέσσερα, και μετά να κάνουμε μια μεγάλη μηντιακή στιγμή όπου θα γυρίσουμε τον “τροχό της ατυχίας”- απευθείας συνδέσεις με διαφορετικές πόλεις θα λένε “μήπως θα είναι αυτός ο άτυχος;” ξέρετε, αυτά…. Στο τέλος θα γυρίσουμε τον τροχό και όλοι οι δημοσιογράφοι θα κοιτούν τον τροχό και θα λένε “ποιός θα είναι αυτός που θα καταστραφεί από τους επισφαλείς φέτος;” κτλ. Και όταν επιλεγεί ο στόχος θα πούμε πως “όλο το δίκτυο της Ευρωπρωτομαγιάς θα επιτεθεί στον στόχο από τώρα και μέχρι την πρωτομαγιά!” Τότε δεν θα ανοίξουν για 5 μέρες (γέλια)…εννοώ πως το σημαντικό δεν είναι αν θα γίνει αλλά αν οι άνθρωποι πιστέψουν ότι θα γίνει. Αυτή είναι μια διαδικασία που μπορεί να εμπλέξει μη-ακτιβιστές, που είναι αστεία και που όλοι μπορούν να πουν “ναι, οκ, και εγώ μπορώ να κάνω κάτι ενάντια σε αυτή την εταιρεία, να τραβήξω κάποια καλώδια, ένα μικρό σαμποτάζ… Αλλά αυτό μετράει για το chart, άρα συμμετέχω στο chart, άρα συμμετέχω στο δίκτυο της Eυρωπρωτομαγιάς. Είναι μια πρόχειρη ιδεά, ίσως πρέπει να την επανακαθορίσουμε…μάλλον δεν την εξηγήσαμε καλά στη (διεθνή) συνέλευση. Αν πάντως “ο τροχός της ατυχίας” ισχύσει, τότε εκείνο το πρωί της πρωτομαγιάς θα γίνουν δράσεις και ο κόσμος που συνδέθηκε χαλαρά με αυτό θα έρθει στην Ευρωπρωτομαγιά και ίσως σε μια πόλη που πέρσι είχες 1000 ακτιβιστές φέτος να έχεις 3000 άτομα, 2000 που δεν είναι ακτιβιστές. Είναι ένα μικρό βήμα αλλά είναι ένα βήμα, πρέπει να το κτίσεις σιγά, δεν μπορείς να το κτίσεις με τη μια. Κάναμε 5 χρόνια για φτάσουμε στις 100 χιλιάδες, κάποιος πρέπει να περιμένει μερικά χρόνια για να δει κάποιες χιλιάδες να έρχονται στο mayday…

Νομίζω πως το πιο σημαντικό πράγμα είναι το να συνεχίζει ο αγώνας. Να μην είναι μόνο κάτι που συμβαίνει την πρωτομαγιά, αλλά μετά από αυτή οι άνθρωποι να εμπνέονται, να προσπαθούν να αυτο-οργανωθούν στις δουλειές τους…

…ναι, αυτό είναι το νόημα. Αν θέλαμε να κάνουμε απλά ένα πάρτι, θα κάναμε…θα κάναμε κατάληψη σε ένα εγκατελλειμένο εργοστάσιο…το νόημα είναι να πείσεις τους ανθρώπους να παλέψουν για να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη…

Ποιά είναι η σχέση με τους αγώνες που έρχονται από ανθρώπους που δεν μπορούμε να τους πούμε κατά κάποιο τρόπο επισφαλείς, που ίσως έχουν μονιμες δουλειές. Το λέω γιατί μερικές φορές, παρακολουθώντας τη συζήτηση στην ηλεκτρονική λίστα, βλέπουμε μια διαίρεση μεταξύ του μόνιμου εργάτη και του επισφαλή εργάτη. Μιλώντας προσωπικά, νομίζω πως το θέμα δεν είναι να δημιουργήσουμε μια διαίρεση αλλά να βρούμε την κοινότητα, να βρούμε το κοινό, τον κοινό αγώνα. Δεν ξέρω ποιά είναι η κατάσταση στην Ιταλία βασικά σε αυτό…

…βασικά στην Ιταλία οι μόνιμοι ολοένα γίνονται επισφαλείς. Ένα πράγμα που είπαμε πριν δυο-τρεις μέρες είναι το ότι για μας, η επισφάλεια είναι η “λάθος” συνθήκη. Ακόμα και αν εχεις μια μόνιμη δουλειά και το νοίκι σου είναι τα 2/3 του μισθού σου, δεν θα έλεγα ότι δεν είσαι επισφαλής γιατί δεν έχεις αρκετά χρήματα για διατροφή. Η’ δεν θα έχεις διατροφή ή δεν θα έχεις σπίτι. Και στις δύο περιπτώσεις δεν νιώθεις καλά. Το ζήτημα είναι πως δεν είναι η μονιμότητα της δουλειάς σου που σε κάνει επισφαλή ή όχι…γενικά οι μόνιμες εργασίες εξαφανίζονται λόγω της αναδιάρθρωσης της αγοράς εργασίας. Θα πάρει μερικά χρόνια αλλά στο τέλος δεν θα είναι καμμία. Για αυτό πρέπει να σκεφτείς μορφές αγώνα και εργατικών δικαιωμάτων που μπορούν να εφαρμόσουν στους επισφαλείς εργάτες. Γιατί αυτοί θα είναι η νόρμα. Δεν πιστεύω πως όταν έγιναν οι μέγαλοι εργατικοί αγώνες το 50-60-70, έγιναν μόνο για τα εργατικά δικαιώματα. Θέλαν κάτι περισσότερο. Αλλά τα δικαιώματα που κέρδισαν ήταν χρήσιμα, κερδίσαμε από αυτά, και τώρα που τα αφαιρούν το νιώθουμε. Νομίζω το ίδιο θα γίνει με τους αγώνες των επισφαλών. Φυσικά οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται κάτι άλλο. Δεν ονειρεύονται ένα Κράτος που θα ρυθμίζει τέλεια την επισφαλή εργασία τους. Αλλά είναι σίγουρο πως το ελάχιστο που μπορούν να καταφέρουν είναι να παλέψουν για κάποια δικαιώματα που θα κάνουν τη ζωή τους λιγότερο σκατά. Ότι κάποια πράγματα μπορούν να είναι εγγυημένα για αυτούς. Το ότι θα μπορούν να αρρωστήσουν χωρίς να ανησυχούν αν θα έχουν λεφτά (γιατί αν αρρωστήσουν δεν θα τους πληρώνουν). Αν μείνουν έγγυες ή αν θέλουν να κάνουν μια απεργία ή να διαμαρτυρηθούν, να μπορούν να το κάνουν και όχι απλά να απολύονται. Είναι σκατά, φαίνεται ότι πάμε πίσω 30 ή 40 χρόνια. 30 ή 40 χρόνια δεν τα σκεφτονταν και οι καπιταλιστές αυτά, οι εργάτες πάλευαν σκληρά για να τα κερδίσουν. Τώρα τα χάνουμε και θα πρέπει να κερδίσουμε κάτι ανάλογο για τους επισφαλείς εργάτες. Φυσικά δεν είναι επαναστατικό αλλά είναι το μίνιμουμ για το οποίο μπορούμε να αγωνιστούμε, το μίνιμουμ. Έπειτα, αν υπάρχει χώρος για περισσότερα, θα προσπαθήσουμε φυσικά να πάρουμε περισσότερα. Θα πρέπει να το αλλάξουμε (την επισφάλεια) με ένα τρόπο που ανοίγει περισσότερα πράγματα, παρά “το πήραμε, αυτό είναι”. Νομίζω το ίδιο ήταν και για τους εργάτες πριν 40 χρόνια. Πάλεψαν για κάτι καλύτερο, πήραν ότι πήραν, δεν ήταν το καλύτερο αλλά κάτι ήταν. Και πρέπει να φτάσουμε το “κάτι είναι”. Ίσως μετά πάρουμε περισσότερα. Αυτή τη στιγμή δεν είμαστε καθόλου κοντά στο “κάτι είναι”. Είμαστε πολύ πίσω από αυτό.

Κάτι ακόμα, πως διαλέξατε αυτή τη μορφή δράσης, το parade;

Γιατί τα τυπικά mayday ήταν βαρετά, οι άνθρωποι δεν έρχονταν σε αυτά. Ούτε στις άμεσες δράσεις ερχόνταν, δεν ξέρει ο καθένας πως να σπάσει μια βιτρίνα ή δεν θέλει. Είναι θεαματικές (οι άμεσες δράσεις), δεν είμαι εναντίον τους αλλά αν το νόημα είναι να εμπλακούν μη-πολιτικοποιημένοι άνθρωποι, δεν θα δουλέψει. Για αυτό πρέπει να βρούμε ένα ενδιαφέρον, ενεργητικό, συμμετοχικό τρόπο. Και τα παρτι είναι το καλύτερο. Κινούμενα πάρτι για να έρθουν περισσότεροι άνθρωποι. Και θέλουμε οι άνθρωποι να περνάν καλά, να είναι χαρούμενοι που είναι εκεί. Να έρθουν σε επαφή με αυτά που λέμε, που λέμε με τα μικρόφωνα, τα φυλλάδια που δίνουμε, να έρθουν και να ρωτήσουν τι είναι αυτό και να μιλήσουμε “ε, δουλεύω σε ένα σουπερ-μάρκετ και είναι σκατά”. Αυτό συμβαίνει και αποδεικνύεται αποτελεσματικό.

Το parade ήταν κάτι που εσείς το φέρατε.

Όχι, parade γίνονταν από παλιότερα σαν πρακτική. Απλά ήταν αναγκαίο να κάνεις μια διαφορά με την πρωτομαγιά που έκαναν στη Ρώμη τα επίσημα συνδικάτα με τους ανθρώπους που απλά περπατούν και μετά να πηγαίνουν σε μια μεγάλη πλατεία να ταϊζουν περιστέρια και να βλέπουν παθητικά τη συναυλία των “καλύτερων Ιταλών συνθετών” κτλ. Θέλαμε κάτι που οι άνθρωποι θα ένιωθαν πιο ζωντανό. Και το parade δούλεψε.