Το βιβλίο γράφτηκε την περίοδο πριν τον πόλεμο στο Ιράκ και για αυτό λογικά αρχίζει με την σημερινή κατάσταση: τον πόλεμο. Ο πόλεμος σήμερα είναι παγκόσμιος στη φύση του και εμφύλιος στη μορφή του. Λαμβάνει χώρα παντού στο κόσμο αλλά στο εσωτερικό των κυρίαρχων εδαφών. “Ο πόλεμος γίνεται μια μόνιμη κοινωνική σχέση” ενώ έχει ήδη γίνει “ένα καθεστώς βιοεξουσίας”. Η απεριόριστη αιχμή του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας” αποσκοπεί ακριβώς στο να περιγράψει την απόλυτη του διάσταση. Δεν είναι ούτε θρησκευτικός ούτε ηθικός πόλεμος. Δεν είναι ενάντια στο Ισλάμ ούτε για τη δικαιοσύνη. Είναι ένας πόλεμος μεταξύ μισθοφόρων. Και για τους σκοπούς των κοινωνικών κινημάτων, πρέπει να θυμόμαστε ότι οι μισθοφόροι δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν “στον πατριωτισμό αυτών που δεν έχουν έθνος”. Οι συγγραφείς κηρύσσουν τη πρωτοκαθεδρία της αντίστασης, σε αυτό τον νέο κόσμο που χαρακτηρίζεται από την ηγεμονία της άυλης εργασίας και προχωρούν σε μια παρουσίαση των μεταμορφώσεων από τον λαϊκό στρατό στον ανταρτοπόλεμο. Οι Χαρτ και Νέγκρι επιχειρηματολογούν για την αναγκαιότητα της επινόησης διχτυακών αγώνων στο στυλ των Ζαπατίστας και χρησιμοποιούν την “εξυπνάδα του σμήνους” στη κίνηση “από τη βιοεξουσία στη βιοπολιτική παραγωγή”.

Το πλήθος, μας θυμίζουν οι συγγραφείς, είναι ταξική έννοια και για αυτό συνθέτεται στο κόσμο της παραγωγής. Το πεδίο του είναι η “μετατροπή της εργασίας στο κοινό”, μέσα από τις διαδικασίες του ταξικού αγώνα που συνοδεύει τη μετα-φορντιστική μετατόπιση. Αναμένοντας τις επικρίσεις οι συγγραφείς δηλώνουν ότι η ηγεμονία της άυλης εργασίας δεν είναι ποσοτική αλλά ποιοτική στη μορφή και αφορά τον χαρακτήρα της εργασίας της ίδιας. Σαν μια ηγεμονική μορφή παραγωγής αντιπροσωπεύει μια τάση που δεν μπορεί να “συλληφθεί από καμιά στατιστική”. Η οργάνωση της παραγωγής μεταμορφώνεται “από τις γραμμικές σχέσεις της γραμμής συναρμολόγησης στις αμέτρητες και απροσδιόριστες σχέσεις των διχτύων διανομής. Η πληροφορία, η επικοινωνία και η συνεργασία γίνοντε θέσμια της παραγωγής και το δίχτυο γίνεται η κυρίαρχη μορφή οργάνωσης”. Η κυριαρχία της άυλης εργασίας εννοείται ως η παρακμή του αγροτικού κόσμου. Οι συγγραφείς προχωρούν στη θεώρηση των διαδικασιών μέσα από τις οποίες η εκβιομηχάνιση έφερε την παρακμή στην πολιτική σημασία της διαίρεσης μεταξύ πόλης και υπαίθρου και πως η αγροτιά εξαφανίστηκε ως ξεχωριστή κοινωνική τάξη. Η έννοια του πλήθους νοείται να περιλαμβάνει αυτούς που συνήθως αποκλείονται από τον σοσιαλιστικό και κομουνιστικό λόγο της “εργατικής τάξης” : “τους φτωχούς, τους άμισθους, τους άστεγους και λοιπούς”. Η μετατροπή της εργασίας σε κοινό σημαίνει ότι όλοι συμμετέχουν στην παραγωγή της αξίας, στην παραγωγή του πλούτου. Οι συγγραφείς μιλούν για τον “πλούτο των φτωχών” επειδή “οι φτωχοί περιλαμβάνουν την οντολογική κατάσταση όχι μόνο της αντίστασης αλλά επίσης της ίδιας της παραγωγικής ζωής”. Το παγκόσμιο φαινόμενο της μετανάστευσης είναι κεντρικό στην ανάλυση εδώ καθώς και στη διακήρυξη “εμείς είμαστε οι φτωχοί”. 

Κάνοντας το ταξίδι στο Νταβός οι Χαρτ και Νέγκρι περιγράφουν τον νέο μηχανισμό κεφαλαιακής συσσώρευσης δια μέσου του “νόμου μέσα από συμβόλαια”. Οι πολυεθνικές εταιρείες είναι σε θέση να παρακάμπτουν την κρατική εξουσία και ρύθμιση ή με τα λόγια τους: “Ο νόμος εδώ δεν αποτελεί εξωτερικό καταναγκασμό που ρυθμίζει το κεφάλαιο αλλά μια εσωτερική έκφραση συμφωνίας μεταξύ καπιταλιστών”. Αυτή η καπιταλιστική ουτοπία όμως, δεν είναι η απουσία της κυβέρνησης αλλά η επιστροφή της μεγάλης κυβέρνησης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι “η στρατιωτική ισχύς πρέπει να εγγυάται τις συνθήκες για τη λειτουργία της παγκόσμιας αγοράς”. Και ότι είναι πάνω στη παραγωγική σάρκα του πλήθους που κτίζεται το παγκόσμιο πολιτικό σώμα του κεφαλαίου. Το πλήθος είναι ταυτόχρονα η παραγωγή και η κινητοποίηση του κοινού. Είναι το πλήθος ιστορικός συντελεστής; Είναι περισσότερο από αυτό. Είναι το ατέλιωτο δημοκρατικό έργο της νεοτερικότητας.

Πριν προχωρήσουν στη δημοκρατία του πλήθους, οι συγγραφείς μιλούν για την απραγματοποίητη δημοκρατία του σοσιαλισμού, για την μετάβαση από τη δημοκρατική αντιπροσώπευση στη παγκόσμια κοινή γνώμη και τελικά στα παγκόσμια αιτήματα της δημοκρατίας που περιλαμβάνουν τα παράπονα των δικαιωμάτων και της δικαιοσύνης, οικονομικά και βιοπολιτικά παράπονα όπως συνέκλιναν στο Σιάτλ το 1999. Η δημοκρατία του πλήθους είναι πέραν από τη κυριαρχία, είναι μια μορφή εξόδου, “δραπετεύοντας από τις δυνάμεις της καταπίεσης, της υποδούλωσης και της καταδίωξης ψάχνοντας την ελευθερία”. Και “χωρίς την ενεργή συμμετοχή των καταπιεσμένων, η κυριαρχία διαλύεται”. Στο ψάξιμο τους για μιαν επιστήμη αυτής της δημοκρατίας, οι Χαρτ και Νέγκρι στρέφονται στον Μάντισσον και στον Λένιν, τελειώνοντας το βιβλίο τους με το κάλεσμα της επαναπολιτικοποίησης της αγάπης.

φικρής ευρασιάτης

Η Εβδομάδα στην Κύπρο, με τίτλο «Δικαιοσύνη και Ισότητα για Όλους», περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, διαδήλωση και πορεία, στις 22 Μαρτίου, από την Πλατεία Ελευθερίας προς τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τα Υπουργεία Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και Εσωτερικών για επίδοση του Υπομνήματος που επισυνάπτεται. Θα θέλαμε να καλέσουμε την οργάνωσή σας να στηρίξει την εκδήλωση αυτή και, αν συμφωνεί με το Υπόμνημα, να το συνυπογράψει.

Άλλες εκδηλώσεις της Εβδομάδας Δράσης περιλαμβάνουν πολιτιστική εκδήλωση Arabian Night, στις 23 Μαρτίου, και Ανοικτή Συζήτηση για το Ρατσισμό, στις 24 Μαρτίου. Λεπτομέρειες για όλες τις εκδηλώσεις φαίνονται στο συνημμένο φυλλάδιο.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ – ΟΛΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ!

Από το Διοικητικό Συμβούλιο της ΚΙΣΑ”

YΠOMNHMA

«Δικαιοσύνη και Ισότητα για Όλους»

Με την ευκαιρία της 21ης Μαρτίου, Παγκόσμιας Ημέρας για την Εξάλειψη Όλων των Μορφών Φυλετικών Διακρίσεων, η ΚΙΣΑ – σε συνεργασία με οργανώσεις από τις κοινότητες των μεταναστών, προσφύγων, αιτητών ασύλου και ξένων φοιτητών, με την υποστήριξη των κυπριακών οργανώσεων που προσυπογράφουν το παρόν υπόμνημα και μέσα στο πλαίσιο της Πανευρωπαϊκής Εβδομάδας Δράσης Ενάντια στο Ρατσισμό, εκφράζουμε την αποφασιστικότητά μας να καταπολεμήσουμε το ρατσισμό, τις διακρίσεις, την ξενοφοβία και την καταπάτηση των δικαιωμάτων των μεταναστών, προσφύγων, αιτητών ασύλου και ξένων φοιτητών στην Κύπρο από τις κρατικές υπηρεσίες και αξιωματούχους αλλά και από ιδιώτες.

A. Aναφορικά με τους μετανάστες υπογραμμίζουμε τα πιο κάτω προβλήματα:

Eπί Mακρόν Διαμένοντες

1.Παρά την έστω καθυστερημένη κατά 13 μήνες έγκριση του νόμου για εφαρμογή της οδηγίας της EE για τους επί μακρόν διαμένοντες, το Tμήμα Mετανάστευσης επιμένει να μην δέχεται αιτήσεις από τους δικαιούχους.
2.Oι αρμόδιες υπηρεσίες αρνούνται το δικαίωμα ανανέωσης αδειών παραμονής, με αποτέλεσμα οι επηρεαζόμενοι μετανάστες να καθίστανται ‘παράνομοι’.
3.Συνεχίζονται οι απελάσεις μεταναστών που απολύονται.
4.Aπαιτείται η ανανέωση της άδειας προσωρινής διαμονής (τέλος 170 Λ.K.), ενώ τη μοναδική ευθύνη για μη εφαρμογή της Eυρωπαϊκής Oδηγίας τη φέρει η κυβέρνηση κι ενώ σε λίγους μήνες οι ίδιοι αιτητές θα πρέπει να υποβάλουν αίτηση για μακρόχρονη διαμονή και να καταβάλουν επιπρόσθετο τέλος 250 Λ.K.

AΠAITOYME THN AMEΣH ΠAPAXΩPHΣH TOY KAΘEΣTΩTOΣ TOY EΠI ΜAKPON ΔIAMENONTOΣ ΣE OΛOYΣ TOYΣ ΔIKAIOYXOYΣ XΩPIΣ EMΠOΔIA KAI ΘYMATOΠOIHΣEIΣ!

Φεουδαρχικό Mοντέλο Mετανάστευσης

H κυβέρνηση επιμένει να διατηρεί το μοντέλο της παραχώρησης προσωρινής άδειας παραμονής, στηριγμένης σε συγκεκριμένο τομέα και εργοδότη, παρόλο που η 15χρονη εμπειρία έχει αποδείξει ότι αυτό οδηγεί χιλιάδες μετανάστες σε υπερ-εκμετάλλευση που προσομοιάζει σε καθεστώς δουλείας.

AΠAITOYME THN EIΣAΓΩΓH NEAΣ OΛOKΛHPΩMENHΣ METANAΣTEYTIKHΣ ΠOΛITIKHΣ, H OΠOIA ΘA ΠEPIΛAMBANEI:

• Συμπερίληψη των μεταναστών σε όλες τις υπηρεσίες που παρέχουν τα γραφεία
εργασίας.
• Aντικατάσταση του αποικιακού ‘Περί Aλλοδαπών και Mετανάστευσης” Nόμου με
νομοθεσία που θα ευθυγραμμίζεται με το διεθνές δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα περιορίζει τις υπερ-εξουσίες του Λειτουργού Mετανάστευσης.
• Παραχώρηση αμνηστίας στους μετανάστες χωρίς χαρτιά και ιδιαίτερα σε όσους
έγιναν ‘παράνομοι’ με την απόφαση της κυβέρνησης (Mάϊος 2005) να μειώσει από 6 σε 4 χρόνια τις άδειες εργοδότησης για να στερήσει στους επηρεαζόμενους το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος.

Iσότητα στην Eργασία/Iατροφαρμακευτική Περίθαλψη

1.Xιλιάδες μετανάστες πληρώνουν κοινωνικές ασφαλίσεις, ενώ λόγω του μοντέλου μετανάστευσης που ακολουθείται δεν έχουν πρόσβαση σε κανένα ωφέλημα.
2.Xιλιάδες μετανάστες είναι θύματα υπερ-εκμετάλλευσης στους μισθούς και συνθήκες εργασίας, με αποτέλεσμα να πιέζονται προς τα κάτω οι μισθοί του ντόπιου εργατικού δυναμικού και να ρίχνεται το φταίξιμο στους μετανάστες, οδηγώντας στο ρατσισμό και την ξενοφοβία.
3.Oι μετανάστες αποκλείονται από το δημόσιο σύστημα υγείας, με αποτέλεσμα να επιβαρύνονται οικονομικά ή/και να στερούνται βασικής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

AΠAITOYME THN AMEΣH ΠPOΣBAΣH TΩN METANAΣTΩN ΣTA ΩΦEΛHMATA KOINΩNIKΩN AΣΦAΛIΣEΩN!

AΠAITOYME IΣH ΠΛHPΩMH KAI ΣYNΘHKEΣ EPΓAΣIAΣ ΓIA KYΠPIOYΣ KAI METANAΣTEΣ!

AΠAITOYME IΣH ΠPOΣBAΣH ΣTO ΔHMOΣIO ΣYΣTHMA YΓEIAΣ!

B. Aναφορικά με τους αιτητές ασύλου και τους πρόσφυγες υπογραμμίζουμε τα πιο κάτω προβλήματα:

Aπάνθρωπες Συνθήκες Yποδοχής

1.H κυβέρνηση έχει νομική υποχρέωση να παρέχει συνθήκες επαρκούς στέγης στους αιτητές ασύλου. Tο μόνο ‘κέντρο υποδοχής’ που διαθέτει (Kοφίνου) μοιάζει περισσότερο με στρατόπεδο συγκέντρωσης παρά με κέντρο υποδοχής. Bρίσκεται μακριά από τις πόλεις και τα δημόσια μεταφορικά μέσα είναι προβληματικά. Tο χειρότερο, αιτητές ασύλου που επιλέγουν να μην μένουν εκεί, για ιατρικούς, οικογενειακούς, εργασιακούς ή άλλους λόγους που τους υποχρεώνουν να ζουν στις πόλεις, τιμωρούνται με άρνηση παραχώρησης δημοσίων βοηθημάτων. Ως αποτέλεσμα, ακόμα και παιδιά και γυναίκες καταλήγουν στους δρόμους, χωρίς τα παραμικρά μέσα διαβίωσης, ενώ γυναίκες σπρώχνονται στην πορνεία για να μην πεθάνουν της πείνας!
2.Kατά κανόνα, το Yπουργείο Eργασίας αρνείται την παραχώρηση δημόσιου βοηθήματος. Από σύνολο 12000 αιτητών ασύλου, μόνο γύρω στους 300 λαμβάνουν βοήθημα.
3.Δεν υπάρχει στεγαστική πολιτική για τους αιτητές ασύλου, με αποτέλεσμα να τους εκμεταλλεύονται οι ιδιοκτήτες ή/και να ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες.
4.Eπιτρέπεται η εργασία αποκλειστικά στη γεωργο-κτηνοτροφία, και ανεξάρτητα από τις προσωπικές συνθήκες του κάθε προσώπου, όπου δεν υπάρχουν αρκετές θέσεις εργασίας και όπου οι μισθοί και οι συνθήκες εργασίας είναι οι χειρότερες. Άρνηση των αιτητών ασύλου να εργαστούν στο συγκεκριμένο τομέα συνεπάγεται άρνηση των αρχών να παραχωρήσουν δημόσιο βοήθημα.

AΠAITOYME ANΘPΩΠINEΣ ΣYNΘHKEΣ YΠOΔOXHΣ KAI IΣOTHTA ΣTHN EPΓAΣIA, TH ΣTEΓH KAI TA ΔHMOΣIA BOHΘHMATA ΓIA OΛOYΣ!

Aπαράδεκτες Διαδικασίες Eξέτασης Aσύλου

1.Συχνά κλείνουν φάκελοι για ασήμαντη αφορμή, όπως με πρόσχημα τη μη ανταπόκριση σε προσκλήσεις από υπηρεσίες, ακόμα κι όταν αυτές αποστέλλονται σε λάθος διευθύνσεις. Aιτητές ασύλου θυματοποιούνται όταν η αστυνομία δεν διαβιβάζει ειδοποίηση για αλλαγή διεύθυνσης διαμονής στην Yπηρεσία Aσύλου.
2.Aιτητές ασύλου γίνονται θύματα εξευτελισμού σε χέρια προσωπικού της Yπηρεσίας Aσύλου, ενώ πολλές φορές η ουσία της υπόθεσής τους δεν εξετάζεται ικανοποιητικά. Oι υπηρεσίες διερμηνείας είναι ανεπαρκείς.
3.Yπάρχει τεράστια καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων, ιδιαίτερα στις πολύπλοκες υποθέσεις.
4.H πολιτική και οι διαδικασίες είναι τόσο αυστηρές ώστε να παραχωρείται άσυλο στο αμελητέο ποσοστό του 1% περίπου.

AΠAITOYME THN ΠAPAXΩPHΣH KAΘEΣTΩTOΣ ANAΓNΩPIΣMENOY ΠPOΣΦYΓA ΣE OΛOYΣ TOYΣ ΔIKAIOYXOYΣ! NA TEPMATIΣTOYN OI ΘYMATOΠOIHΣEIΣ KAI OI EΞEYTEΛIΣMOI!

Kράτηση χωρίς Δίκη

1.Aιτητές ασύλου, οι οποίοι κατατάσσονται από το Λειτουργό Mετανάστευσης στους ‘ανεπιθύμητους μετανάστες’ σύμφωνα με τον αποικιακό Nόμο ‘Περί Aλλοδαπών’, αντιμετωπίζουν ‘ποινές’ μακρόχρονης κράτησης.
2.Aιτητές ασύλου, των οποίων οι αιτήσεις απορρίπτονται αλλά η κυβέρνηση δεν μπορεί να πραγματοποιήσει απελάσεις, αντιμετωπίζουν παράνομη κράτηση επ’ αόριστον με διατάγματα του Λειτουργού Μετανάστευσης και χωρίς απόφαση Δικαστηρίου.

AΠAITOYME THN AΠEΛEYΘEPΩΣH OΛΩN OΣΩN BPIΣKONTAI YΠO KPATHΣH, TΩN OΠOIΩN TO MONAΔIKO ‘EΓKΛHMA’ HTAN NA ZHTHΣOYN ΔIEΘNH ΠPOΣTAΣIA ΣTHN KYΠPO!

Στέρηση Δικαιωμάτων στους Aναγνωρισμένους Πρόσφυγες

1.Oι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα ως προς την πρόσβασή τους στην εργασία, τη στέγη, την αναγνώριση των ακαδημαϊκών τους προσόντων και, γενικά, δεν είναι ενταγμένοι στην κοινωνία. Eίναι παρατημένοι χωρίς στήριξη και καταδικασμένοι να ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας, παρά τα εκτεταμένα δικαιώματα που προνοεί γι αυτούς η νομοθεσία.
2.Συνήθως, οι νόμοι, όπως οι σχετικοί με τη διαβίωση και τη στέγη, όπως και διάφορα κρατικά προγράμματα παροχής ωφελημάτων, αποκλείουν τους πρόσφυγες και περιέχουν διακρίσεις με βάση την υπηκοότητα.

AΠAITOYME IΣA ΔIKAIΩMATA ΓIA OΛOYΣ TOYΣ ANAΓNΩPIΣMENOYΣ ΠPOΣΦYΓEΣ ANEΞAPTHTA AΠO ΥΠΗΚΟΟΤΗΤΑ!

Γ. Aναφορικά με τους ξένους φοιτητές υπογραμμίζουμε τα πιο κάτω προβλήματα:

1.H Kύπρος είναι η μόνη χώρα της EE που δεν διαθέτει αποτελεσματικό, δίκαιο και διαφανές σύστημα πληροφόρησης για την εκπαίδευση που προσφέρεται σε μη Kύπριους. Ως αποτέλεσμα, οι ξένοι φοιτητές γίνονται θύματα παραπληροφόρησης και εξαπάτησης από ιδιώτες ‘ατζέντηδες’ και ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα ως προς την ποιότητα της εκπαίδευσης και των συνθηκών διαβίωσης που θα τύχουν.
2.Eκπαιδευτικά και ακαδημαϊκά θέματα ανατίθενται στην αστυνομία ή στο Λειτουργό Μετανάστευσης αντί στο αρμόδιο Yπουργείο (Παιδείας και Πολιτισμού).
3.Άδειες παραμονής εκδίδονται με μεγάλη καθυστέρηση και μόνο για 6 μήνες, με αποτέλεσμα να φτάνουν στους φοιτητές λίγο πριν τη λήξη τους!
4.H κυβέρνηση δεν έχει ακόμα υλοποιήσει με νόμο την Oδηγία της EE που ρυθμίζει τα θέματα εκπαίδευσης φοιτητών από τρίτες χώρες (προθεσμία υλοποίησης, 12 Iανουαρίου 2007). Ως αποτέλεσμα, οι φοιτητές δεν έχουν δικαίωμα εργασίας όπως προνοεί η Oδηγία.
5.Δεν υπάρχει στεγαστική πολιτική για τους ξένους φοιτητές, με αποτέλεσμα να τους εκμεταλλεύονται οι ιδιοκτήτες ή/και να ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες.
6.Πολλοί φοιτητές γίνονται θύματα παράνομης διακίνησης ανθρώπων για σκοπούς εργασιακής ή σεξουαλικής εκμετάλλευσης.

AΠAITOYME ΠPOΣBAΣH ΣTHN ΠΛHPOΦOPHΣH, THN EPΓAΣIA KAI TH ΣTEΓH ΓIA OΛOYΣ TOYΣ ΞENOYΣ ΦOITHTEΣ! H AΣTYNOMIA ΔEN EXEI ΘEΣH ΣTA EKΠAIΔEYTIKA IΔPYMATA!

Για τους μετανάστες, για τους αιτητές ασύλου, τους πρόσφυγες, τους ξένους φοιτητές, για όλους όσοι διαμένουν, ζουν, εργάζονται και σπουδάζουν στην Kύπρο, απαιτούμε δικαιοσύνη και ισότητα!

KIΣA – Kίνηση για Iσότητα, Στήριξη, Aντιρατσισμό
Kοινότητες μεταναστών, προσφύγων, αιτητών ασύλου και ξένων φοιτητών
ENAR- Κυπριακή Δομή
Κλπ
Κλπ
Κλπ
Κλπ

22 Mαρτίου 2007

Έγιναν κάποια επεισόδια , σπρωξίματα ανταλλαγή συνθημάτων .
Η αστυνομία επενέβικεν δυναμικά και μας έσωσε !!! δηλαδή στάθηκε ανάμεσα στους ΕΦΕΝ και την εκδήλωση
και εκάμναν πως εβαστούσαν τους ΕΦΕΝιτες να μην διαλήσουν την εκδήλωση . Η αστυνομία,( σόρρυ δηλαδή που εν να το πω αλλά) στην αρχή είχε μια ……νωχέλια να την πω ??,!!! ανοχή ίσως ;;;;;…
Μάλλον από σεβασμό στην διακίνηση ιδεών επέτρεψε στην παρέλαση της ΕΦΕΝ να φτάσει σχεδόν μέσα στην εκδήλωση Για το άνοιγμα της ΛΗΔΡΑΣ .
Ηταν δηλαδή φανερό ότι τούτη η παρέλαση με τα λάβαρα επίεννεν σε λάθος κατεύθυνση και ότι ήταν “κουβέντα του καφκά” .
…..Τέλος πάντων …..
Η “Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο-Κύπρος” εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία ζητά να κηρυχτεί παράνομη η «Χρυσή Αυγή» και η «ΕΦΕΝ» . Για να λέμε την αλήθεια τα περισσότερα συνθήματα που ακούστηκαν από την ΕΦΕΝ δεν ξεφεύγουν και πολύ από την επίσημη άποψη της κυβέρνησης έτσι μάλλον δεν πρόκειται να εισακουστεί η πρόταση .
Ο πρόεδρος της βουλής Γ.Γ. του ΑΚΕΛ κ.κ. ΧΡΙΣΤΌΦΙΑΣ όπως και ο Φιλελεύθερος κράτησαν ψιλο-ίσες αποστάσεις για τα γεγονότα .
θα επανέλθουμε με φωτογραφίες και βιντεο με τα ελληνόπουλα της Κύπρου μας .

M.

> Ο ΤΟΙΧΟΣ ΕΠΕΣΕ – ΤΩΡΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ Η ΛΗΔΡΑΣ

Χαιρετίζουμε την κατεδάφιση του διαχωριστικού τοίχου της οδού Λήδρας σαν την πιο θετική εξέλιξη εδώ και πολύ καιρό στην προσπάθεια επανένωσης της Κύπρου

Η κατεδάφιση του διαχωριστικού τοίχου της οδού Λήδρας αποτελεί σημαντικό ορόσημο στην προσπάθεια για ελεύθερη επικοινωνία στην Κύπρο. Η ίδια η ύπαρξη του τοίχου αποτελούσε σύμβολο μίσους και διαχωρισμού χωρίς να εξυπηρετεί κανένα ουσιαστικό σκοπό. Με την κατεδάφισή του δημιουργείται για ακόμα μια φορά η ατμόσφαιρα της ελπίδας που θα μπορούσε να συμβάλει στο κρίσιμο βήμα μιας συμφωνίας για το άνοιγμα της οδού Λήδρας.

Δεν ξεχνούμε φυσικά πως αυτό το άνοιγμα δεν έχει ακόμα επιτευχθεί. Ακόμα και αυτή τη στιγμή της θετικής δράσης γίνονται δηλώσεις που εκπέμπουν αρνητικά μηνύματα, ακούονται φωνές που προσπαθούν να δικαιολογήσουν την κίνηση της κατεδάφισης του τοίχου σαν επικοινωνιακή κίνηση, σαν κίνηση αναίρεσης των αρνητικών εικόνων που δημιούργησε η στάση της κυπριακής κυβέρνησης σε σχέση με την κατεδάφιση της γέφυρας από τον Ταλάτ. Δυστυχώς αυτές οι δηλώσεις δεν προέρχονται μόνο από τους ηγέτες του ΕΥΡΩΚΟ που έσπευσαν πρώτοι να μειώσουν τη σημασία της κατεδάφισης, αλλά και από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο και τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Εμείς θέλουμε την κατεδάφιση του τοίχου να ακολουθήσουν ακόμα πιο τολμηρές πρωτοβουλίες για να ανοίξει η οδός Λήδρας. Θέλουμε ακόμα το σημερινό κλίμα να μην εξαντληθεί στην οδό Λήδρας αλλά να περιλάβει και τα άλλα οδοφράγματα που χωρίζουν την κυπριακή γη στα δυο. Είναι καιρός οι δυο πλευρές να σταματήσουν τα επικοινωνιακά παιγνίδια και να προχωρήσουν σε έργα.

Ο αγώνας μας για το άνοιγμα των οδοφραγμάτων έχει δώσει τους πρώτους καρπούς του. Όμως δεν έχει ακόμα τελειώσει. Θα συνεχιστεί ώσπου να μην υπάρχουν πια οδοφράγματα, ώσπου να μην υπάρχουν περιορισμοί στη διακίνηση των Κυπρίων σε όλο το νησί.

>Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΛΗΔΡΑΣ
>Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΩΝ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΩΝ ΚΟΚΚΙΝΩΝ-ΠΥΡΓΟΥ-ΛΙΜΝΙΤΗ
>Η ΠΑΓΚΥΠΡΙΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΩΝ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΩΝ

Λευκωσία, 09 του Μάρτη 2007

Για περισσότερες πληροφορίες στα τηλέφωνα 22757553, 99697582, 99413370
Email: tombazos@ucy.ac.cy

Όσοι εν πληρώνονται για υπερωρίες στην πραγματικότητα δουλεύκουν μούχτιν υπερωρίες που αντιστοιχούν στο να δουλεύκουν μούχτιν που την αρχήν του χρόνου ώς την περασμένην Παρασκευή (23 του Φεβράρη). Για τούτον το λόγο η 23 του Φλεβάρη εν η πρωτομαγιά των υπερωριάκηδων, που γιορτάζεται με το να αρνηθείς να κάμεις υπερωρίες τζιαι να δουλέψεις μόνον τες πληρωμένες ώρες.

Τζιαι η συγκεκριμένη κατηγορία εργαζομένων τουλάχιστον έσιει συμβόλαιο, με πολλά παραπάνω ασφάλεια που τζιείνους που πληρώνουνται με την ώρα.

Μαύρος

Το New Left Review λειτούργησε ώς εκφραστικό όργανο της νέας αριστεράς τη δεκαετία του 60. Σήμερα εκδίδεται με αρκετούς παλιούς (π.χ Tariq Ali) και κανούριους (π.χ Slavoj Zizek) συνεργάτες, με κείμενα πολιτικής ανάλυσης, παρουσίαση βιβλίων κλπ.

Οι οικονομικοί μετανάστες είναι πολιτικοί μετανάστες – Παράνομος; Παράνομος είσαι τζαι φαίνεσαι – Κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνομος – No border no nation – Freedom to the prisoners. Κάποτε ήσαστε τζαι εσείς πρόσφυγες. It could have been you.

Τον περασμένο Μάη πραγματοποιήθηκε μια εκτεταμένη κινητοποίηση μεταναστών στην κεντρική πλατεία Ελευθερίας της Λευκωσίας που κράτησε σχεδόν τρεις βδομάδες. Για ένα λεπτομερές ιστορικό της κινητοποίησης που δημοσιέυτηκε τότε στα αγγλικά στο ιντημήτια Κύπρου και Ηνωμένου Βασιλείου βλέπε www.nekatomata.blogspot.com . Το θέμα σήμερα είναι να εξετάσουμε το τι άφησε πίσω της αυτή η πρωτοφανές για τα κυπριακά δεδομένα κινητοποίηση και να δούμε πως μπορεί να αξιοποιηθεί από κινηματικής πλευράς αυτή η εμπειρία

.

Δεν θα αποπειραθώ να αναλύσω το γιατί δεν είχαμε μια πιο ουσιαστική παρέμβαση, ούτε το αν θα μπορούσαμε δεδομένου του μεγέθους και του (περιορισμένου) βαθμού συγκρότησης μας ως ελευθεριακός χώρος να δρούσαμε διαφορετικά. Θα περιοριστώ σε κάποια πολιτικά αλλά και θεωρητικά θέματα που προέκυψαν, τουλάχιστον ως προεκτάσεις μέσα από την κινητοποίηση αλλά και τις συζητήσεις που ακολούθησαν.

Το πρώτο θέμα αφορά την σχέση των Κύπριων ακτιβιστών με τους μετανάστες. Στις συζητήσεις που ακολούθησαν την κινητοποίηση στο Καρτάς, η σχέση αυτή τέθηκε στο μικροσκόπιο και υπήρξε και το επίκεντρο των διαφωνιών, τόσο από πλευράς του τι έγινε όσο και από πλευράς του τι θα πρέπει να γίνει στο μέλλον. Ενώ υπήρξε μια γενική ομοφωνία ως προς το μη φιλανθρωπικό χαρακτήρα της όποιας σχέσης μας με τους μετανάστες, (δεν θα παίξουμε τον ρόλο της ΚΙΣΑ) και αναγνώριση της αδυναμίας μας να παρέχουμε την πιο ουσιαστική βοήθεια που θα μπορούσαμε, δηλαδή την πληροφόρηση, υπήρξε μια έντονη διαφωνία για το αν και εμείς προσπαθήσαμε να επιβάλουμε τις πολιτικές μας στην κινητοποίηση (για το αν δράσαμε και εμείς δηλαδή όπως η Εργατική Δημοκρατία). Επειδή έχω έντονη άποψη για το θέμα, την οποία παρουσίασα και στη συνέλευση στο Καρτάς στις 6/6/06, θα αναλώσω το υπόλοιπο κείμενο για να επιχειρηματολογήσω ότι όχι μόνο δεν επιβάλαμε πολιτικές στην κινητοποίηση αλλά ούτε καν καταφέραμε να αρθρώσουμε καλά καλά λόγο πολιτικό. Εκεί που καταφέραμε (κάποιοι από εμάς) να αρθρώσουμε πολιτικό λόγο, δηλαδή όταν κάναμε πρόταση για να γίνουν γενικές συνελεύσεις από πλευράς των μεταναστών, το πράξαμε ως άτομα και επώνυμα με κάποιο σχετικά μικρό βαθμό επιτυχίας – οι Κούρδοι κάθησαν για πρώτη φορά σε κύκλο και συζήτησαν και συμμετείχαν και γυναίκες.

Εκείνο που δεν καταφέραμε καθόλου ήταν να καταλάβουμε τη λειτουργία των κοινωνικών διχτύων από πλευράς των Μπαγκλαντέσηδων. Μάθαμε ότι έχουν δικούς τους χώρους, ότι η μαζική παραγωγή φαγητού είναι συχνό φαινόμενο, ότι προσανατολίζονται βάζοντας σημάδια τα κέντρα αποστολής συναλλάγματος, (που τα λαλούν μάλιστα τζαι γουέστερν γιούνιον) ότι έχουν εσωτερικές κλίκες τζαι κυκλώματα βασισμένα σε εκτεταμένες οικογένειες τζαι περιοχές καταγωγής. Φυσικά το ότι εμάθαμεν την ύπαρξη τους σε καμιά περίπτωσην εν σημαίνει ότι εμάθαμεν τζαι τον τρόπο λειτουργίας τους. Η επαφή μαζί τους τζαι η συνεννόηση εν ήταν εύκολο πράμα. Αλλά πιστεύκω ότι ο βασικός λόγος της αδυναμίας μας να κρατήσουμεν επαφές τζαι να δημιουργήσουμεν σχέσεις εν ότι ζούμε σε παράλληλους κόσμους. Τζείνοι ζουν τζαι κινούνται υπόγεια, δουλεύκουν στη μαύρη (αγορά εργασίας) τζαι ζούσιν σε χαλαμάντουρα. Εμείς δουλεύκουμε στη λευκή αγορά εργασίας τζαι ζούμε σε διαμερίσματα. Για μας η προσωρινότητα εν απλά μια εργασιακή απειλή, για τζείνους εν ο κόσμος ούλλος.

Η αλήθκεια εν ότι η κινητοποίηση έπιασεν μας ούλλους εξ απροόπτου τζαι αθκιάβαστους. Αλλά πρέπει να το καταλάβουμεν ότι εννά επαληφτούν έτσι φαινόμενα, μάλλον τζαι πιο μεγάλης έντασης τζαι έκτασης. Οι εξεγέρσεις μέσα στες φυλακές εν πολλά συχνό φαινόμενο, τζαι στην Κύπρο τζαι στην Ευρώπη. Αφού η κρατική πολιτική συνοψίζεται ως ξερή καταστολή, η αντίσταση φυσιολογικά οδηγείται σε πιο άντεργκραουντ λογικές. Το θέμα εν σε ποιο βαθμό τζαι με ποιο τρόπο μπορούμε να παίξουμε (ρόλο) τζαι εμείς. Ποιοί είμαστεν εμείς; Βαρκούμε τες συζητήσεις ταυτότητας. Να πούμεν ότι είμαστεν οι άλλοι τζαι κανεί νομίζω. Τζείνοι που έννεν κόμμα ούτε οργάνωση, ούτε σωματείο ούτε παρέα. Κάτι μεταξύ. Πως να συνεννοηθούμε με τους μετανάστες τζαι τους τουρκοκύπριους αφού μεταξύ μας εν συνεννοούμαστεν; Δαμέ νομίζω εν το κλειδί.

Αλλά πίσω στην πόρτα. Στην παγκόσμια πολιτική οικονομία του κεφαλαίου η διασυνοριακή μετακίνηση των ανθρώπων προϋποθέτει την διασυνοριακή κίνηση της χρηματικής αξίας. Η παγκόσμια ροή της αξίας δεν μπορεί να διαχωριστεί από τα παγκόσμια ρεύματα της μετανάστευσης. Ούτε με ιστορικούς, ούτε με οικονομικούς όρους. Όσο το κεφάλαιο κινείται, οι ανθρώποι θα μετα-κινούνται. Η μετανάστευση νοηματοδοτείται ως διπλή φυγή. Συγκροτείται δηλαδή φαντασιακά ως μια φυγή προς την ελευθερία και ταυτόχρονα ως μια φυγή από την καταπίεση. (John Holloway, Capital moves). Η φυγή αυτή αποτελεί υλοποίηση μιας συγκεκριμένης πολιτικής απόφασης που παίρνεται μέσα σε στενούς κοινωνικούς κύκλους στη χώρα προέλευσης. Το ταξίδι είναι συχνά μεγάλο, και γεμάτο απρόοπτα. Είναι επικίνδυνο γιατί βρίσκεται στα όρια της νομιμότητας. Αλλά η νομιμότητα, η ίδια ως η θέσμιση της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής αποτελεί πεδίο πολιτικής σύγκρουσης για τον ορισμό της κοινωνικά αποδεκτής τάξης πραγμάτων. Οι πολιτικές μάχες και οι πολιτικές διαδικασίες είναι αυτές που δημιουργούν τους θεσμούς και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν αυτές να λειτουργήσουν εξ ολοκλήρου στο πλαίσιο τους.

Η πράξη της παράνομης διασταύρωσης των συνόρων είναι ταυτόχρονα μια ντε φάκτο πολιτική δήλωση αμφισβήτησης της νομιμότητας των συνοριακών διαχωρισμών. Ως τέτοια παραβιάζει την λογική της κυριαρχίας που βασίζεται στο διαχωρισμό των μέσα και των έξω της Ευρώπης – φρούριο. Με αυτή την έννοια το πρόταγμα των ανοιχτών συνόρων, ως πολιτική έκφραση της θέσης της κατάργησης των εθνών που για μας είναι θεωρία, για κάποιους άλλους είναι πράξη, και κουβαλά την ένταση του βιώματος. Η μετανάστευση, ως παγκόσμια μετα-κίνηση ανθρώπων συγκροτεί, σήμερα περισσότερο από όσο ποτέ, την πραγματικότητα μας. Στην Κύπρο μιλούμεν ήδη για σχεδόν πάνω που 150 000 μετανάστες, βόρεια τζαι νότια της πράσινης γραμμής, οι μισοί που τους οποίους εν έχουν χαρτιά. Όι πως τζείνοι που έχουν χαρτιά καλοπερνούν δηλαδή, αλλά τουλάχιστον τζείνοι εν ζουν με το καθημερινό φόβο. Πρέπει να το χωνέψουμεν εμείς που εγεννηθήκαμεν δαμέ ότι εννά ζήσουμεν μαζί τους. Τζαι όι απλώς ότι εννά τους ανεχούμαστεν σαν δεύτερης κατηγορίας πολίτες, αλλά ότι εννά τους ενσωματώσουμεν στην κοινωνία μας με ότι τούτον συνεπάγεται – ίσα δικαιώματα, συμμετοχή στη πολιτική διαδικασία τζαι σεβασμό των πολιτιστικών τους ταυτοτήτων.

Αλλά για να προβάλουμεν τη θέση της ενσωμάτωσης πρέπει να την καταλάβουμε πρώτα. Μια ιδέα προς τούτην τη κατεύθυνση εννά κάμουμεν μια αντι-έρευνα για να δούμε λλίον τι σημαίνει καθημερινότητα στη παλιά λευκωσία που την πλευρά των μεταναστών. Πως τους αντιμετωπίζουν οι Κυπραίοι γείτονες τους, πως επιβιώνουν με τα μεροκάματα πείνας που πιάνουν τζαι πως καταφέρνουν να τους μεινίσκουν τζαι λεφτά για να στέλλουν στες χώρες τους. Για να αννοίξουμεν έτσι φάλιαν όμως με ερωτηματολόγια τζαι συνεντεύξεις, χρειάζεται μια ομάδα. Έσιει κόσμον διαθέσιμο;

Khalil Rabah: You never told me what happened with Manifesta.
Μai Abu ElDahb: Jesus, it’s a long story.

(Bidoun Τεύχος 8, Τόμος 1, Fall 2006, p.7)1

Η Μanifesta 6 (M6) σύντομα θα έφτανε στο τέλος της, αν ποτέ ξεκινούσε κάπου στα μέσα Σεπτεμβρίου.

Η προσπάθεια έλαχιστης κατανόησης του τι συνέβηκε πριν καν αρχίσει η Μ6 απαιτεί σε κάποιο βαθμό τον ασπασμό του παρα-λόγου. Διότι η Μ6 ακυρώθηκε όχι ως αποτέλεσμα μιας διαλογικής διαφωνίας μα μέσα από τα αποτελέσματα ενός ευθυνοφοβικού αυταρχισμού που χαρακτήριζε την Κυπριακή πολιτιστική παραγωγή πολύ πριν την επίσημη ανακοίνωση της πολυδάπανης υοθεσίας του θεσμού, τον Ιαινουαριου του 2005. Σε αντίθεση με τον οπορτουνισμό και την οφελιμιστική ατομοκρατία που αποτελούν αναπόσπαστο πλέον κομμάτι της διεθνούς πολιτιστικης βιομηχανίας, ο αυταρχισμός τούτος αποτρέπει κατά βάση την δημιουργία διχτύων, διχτύων που δρούν ως κανόνας για την -έστω- πρόσκαιρη επιβίωση του σύγχρονου πολιτιστικού προϊόντος εκτός του φετιχιστικού συστήματος της αγοράς τέχνης. Γιατί ενώ ο φετιχισμός του έργου τέχνης (ασχέτως μορφής και συνιστόσας ύλης) όσο αφορά την σύγχρονη αγορά του έρχεται μετά την προσωπολατρεία του (ήδη διχτυωμένου) καλλιτέχνη, ο Κυπριακός πολιτιστικός αυταρχισμός λατρεύει το έργο τέχνης πριν καν υπάρξει ο καλλιτέχνης-ως-παραγωγός, αδιφορώντας πλήρως για την εκφορά πολιτιστικού λόγου. Το έργο τέχνης, ως αντικείμενο πλέον – και το αϋλο έργο τέχνης δεν υφίσταται στην Κυπριακή παραγωγή, όπως δεν υφίσταται και η συγγενεύουσα με αύτο, πολιτιστική κριτική- εξαναγκάζεται αμέσως, και α πριόρι, να μετουσιωθεί σε διακοσμητικό αντικείμενο απόλυτα εναρμονισμένο με την χρωματική γκάμα των χαλιών και των κουρτίνων στο δωμάτιο της επίσημης σαλοτραπεζαρίας του αγοραστή. Κι ενώ οι ιδέες – ο λόγος- εκ φύσεως δεν παρμένουν στάσιμες – εκτός κι αν προσωποποιηθούν, και αρα παύσουν να υφίστανται ως ιδέες- όσες γκαλλερύ -το μοναδικό πολιτιστικό ινστιτούτο το οποίο μπόρει να συναπαντηθεί στην Κύπρο- επιβιώνουν αυτόνομα, και όχι μέσα από την διαρκή χρηματοδότηση τραπεζών ή του κράτους, επιβιώνουν ως χώροι στάθμευσης, ελώδες, πρόχειροι χώροι στάσης, επιφανιών. Τούτο δεν είναι βέβαια χαρακτηριστικό μόνο της Κύπρου. Τα διεθνή σαλόνια τέχνης λειτουργούν μ’ αυτό ακριβώς τον τρόπο – πολλές φορές επανδρωμένα με τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες ιδέες όπως και τα (ημί-)αυτόνομα δίχτυα που λειτουργούν εκτός των. Μα έκει ακριβώς, σε αυτά τ α fairs, μετατρέπεται και η ιδέα σε πολυτελές καταναλωτικό αντικείμενο, έχωντας ήδη πολλες φορες φθαρεί και στραπατσαριστεί στην αρένα των ιδεών, εγκαινιάζοντας τον κύκλο εργασιών της διεθνούς αγορας. Κι ενω η Κυπριακή πολιτιστική παραγωγή δεν μπορεί να ισχυριστεί την παρουσία της ούτε στην διεθνή αγορα έργων τέχνης μα ούτε και στα εξω-καταναλωτικά δίχτυα -παρ’ όλη την αυξητικη τάση του εγχώριου παρόν της σε σπίτια, καφέ και soiree ‘ανοικτών στούντιο’- , στην όψη της ευκαιρίας έκδοσης εισητηρίου διαρκείας για είσοδο και στα δύο, τρέχει φοβισμένα να ζητήσει την ασφάλεια του οικιακού διάκοσμου που της προσφέρει το ‘έργο τέχνης’.

Ενω η παράλογη νευρωσική φοβία που χαρακτηρίζει πολλές από τις συμπεριφορές μας σαν κράτος και σαν κοινωνικές μονάδες ειναι αντικειμενικά αβάσιμη – μα συναισθηματικα υπερφορτισμένη- πέραν του λόγου, μακριά από δίκαιο-λογίες και αδικαιολόγητα, ενδέχεται ακριβώς το παν ενδεχόμενο. Το μή μοναδικό, το ά-στατο. Απ’ τις πρωτες προτασεις που προβαλλουν στο μοναδικο εργο τεχης -το καθ’ αυτο memento mori μιας ολοκληρωτικα και ανεπιστρεπτί στάσιμης, πια, πορείας- το βιβλίο Notes for an Art School, εκφέρεται η έννοι α τούτου του ενδεχομένου ως προσφορά: “…η Μανιφέστα εξυπηρετεί απλά και μόνο ως άλλο ένα πεδίο δοκιμών ως προς την λεπτομερή και πολυεπίπεδη ανατομία των λειτουργιών της Tέχνης [art world] με στόχους το να α? 957 δείξει την επίμονη ανάγκη της καλλιτεχνικής κοινότητας για μια νεα κοινωνικο-πολιτική συνείδηση, και να διερευνήσει την γενικευμένη παράλυση της πολιτιστικής παραγωγής ως καίρια κοινωνική -πολιτική δύναμη” (1). Μέσα από την μορφή -και την αφορμή όπως τούτη παρουσιάζεται ιστορικά(2)- του πειραματικού εκπαιδευτικού ιδρύματος το οποίο οι τρείς επιμελητές πρότειναν ως τον κυρίως πυρήνα παρουσίας της Μ6, προσέβλεπαν, με motto την φράση του Τ.W. Adorno “Το σκέπετεσθαι ειναι δράση, η θεωρία μια μορφή πράξης” (3), στην “βίαιη αφύπνηση του ασθενή από το κώμα, ξυπνώντας ετσι μια ευρύτερη μορφή συνείδησης από εκείνη που μπορεί να προσφέρουν οι μεμωνομένες καλλιτεχνικές πρακτικές”(4). Μέσα στα λόγια των επιμελητών διαφαίνεται η γνώση της παρασιτικής παρουσίας μιας τέτοιας μορφής αμφισβήτησης όχι μόνο επί των τοπικών μα λόγω και της προηγούμενης παρουσίας του θεσμού της Μanifesta, επί των παγκόσμιων εξουσιαστικών μοντέλων πολιτιστικής παραγωγής και κατανάλωσης. Το συγκρουσιακό στοιχείο όπως αυτό ε μφανίζεται θεωριτικά ως πολιτιστική δράση (π.χ. Battaile) και η επαναπολιτικοποίηση της παραγωγής πολιτισμού με ένα νέο κρισιακό νεύμα μακριά από εκπτωτικά μοντέλα διαχωρισμών και εξαναγκασμού δεν είναι κάτι το οποίο μπορεί να χωνευτεί εύκολα – ειδικαά σε cocktail party εγκαινίων, στο όρθιο. Πόσο μάλλον στην Κύπρο – όπου και οι αποστάσεις απ’ την γκαλλερύ στο εστιατόριο για το επακολουθούμενο δείπνο γελιοποιούν ακόμα και τούτη την έννοια της από-στασης.

Η γεροντική ανία της πολιτικό-κοινωνικής πραγματικότητας στην Κύπρο και η ολοκληρωτική της αδυναμία να οικοιοποιηθεί, και να ασκήσει κριτική σε ενα διεθνή λόγο- άσχετη με τις ηλικιακές κατηγορίες στις οποίες ανήκουν τα στελέχη της, αφού ‘νεαρές αρτηρίες’ δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη και νέες ιδέες όπως η κατεστημένη μορφή εξουσίας θέλει να αναμασά- αντικατοπτρίζεται και στην γενικότερη στάση της Κυπριακής πολιτιστικής σκηνής, και ειδικότερα στην στάση της απέναντι στην Μ6. Παραμένωντας όμως εντός των ορίων του εκπαιδευτικού συστήματος μπορεί κάποιος να δακτυλοδείξει γύρω του το ίδιο το σύστημα, και ιδιαίτερα το σύστημα των σχολών καλών τεχνών, ως τροφοδότη της συμπεριφοράς (και) του Κύπριου καλλιτέχνη, με την επικεντρωμένη προσοχή του στη ‘δουλεία’, ως εκπαιδευτική μεθοδολογία με θεμιτό αποτέλεσμα την παραγωγή υλικών αντικειμένων και την αντιμετώπηση της πραγωγής πολιτισμού στα πλαίσια της εκάστοτε αγοράς εργασίας και του εξαναγκασμού επαγγελματικής αποκατάστσης. Η ακύρωση όμως της Μ6 αφήνει να διαφανεί και κάτι πέρα από την εκπαίδευση του Κυπρίου καλλιτέχνη όσο αφορά τον ευθυνοφοβικό αυταρχισμό του. Λανθάνωντας την τοπική προσωπική παρουσία για αυτονομία, η Κυπριακή πολιτιστική σκηνή, στοιχειώνεται από το φάντασμα της κυριαρχικής παρουσίας (φάντασμα που στοιχειώνει κάθε γωνία του νησιού άλλωστε). Του αριστεύειν και όχι του πράτειν. Άσχετο αν η πρωτιά δεν υφίστατε αντικειμενικά – εκτός μέσα στον κλειστό οικογενιακό κύκλο του καλλιτέχνη (φοιτητή). Πως άλλωστε μετριέται τούτη η πολιτιστική πρωτιά παρ΄ μόνο μέσα από εντελώς
u958 ένα στην πολιτιστική παραγωγή κριτήρια (τιμή έργου τέχνης, βαθμός πραγωγικότητας κ.τ.λ); Η ανυπαρξία κρτιτικής και κρισιακού κριτικού λόγου, στα πλαίσια ενός συνεχώς διαφοροποιημένου λεξιλογί ου και μιας ολοένα και μεγαλύτερης βιβλιογραφίας, σε συνιφασμό με την παρουσία και μόνο στον τοίχο μίας γκαλλερύ δημιουργεί το ψευδές αίσθημα, στο μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της παραγωγής, της ή δη δαφνοστολισμένης, αυτόνομης πορείας. Όσοι φεύγουν, φεύγουν- αφουγγραζώμενοι, ίσως, στο κενό της πράξης την ηχώ του για πράτε για μετάπρατε για που την Κύπρο φεύφκε- και κάποιοι άλλοι περιμένουν την παρουσία του έργου τους σε κάποια από της πάμπολλες κρατικές Biennale όπου εκπροσωπήται και η Κυπριακή Δημοκρατία μέχρις ότου ξαπο-στάσουν, περνώντας τις υπόλοιπες τους ώρες αδιάφορα σε σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης. Ανήμπορη να διαλεχθεί ακόμα και με τον εαυτό της – πόσο μάλλον με το λεξιλόγιο το οποίο η Μ6 έφερε ως φυσικό επακόλουθο μαζί της- η Κυπριακή πολιτιστική παραγωγή, κλείνεται επί το πλείστον στον εαυτό της κα
u953 στις εγκαθεδρημένες δομές της, που της επιτρέπουν άλλωστε να υπάρχει. Δομές που φυτοζωούν σε βάρος υπέρογκων κρατικών και διεθνείς προυπολογισμών, και που έχουν δανειστεί μέχρι και κατασκοπευτικά μυθισοτρήματα για να στοιχειοθετήσουν τον ‘εχθρό’: την πολυπολιτισμική, διακειμενική κριτική. Και τούτο δεν είναι πρόβλημα μοναχά του εκπαιδευτικού συστήματος και των ινστιτούτων που το α ποτελούν, μα μία περίεργη και ιδιάζουσα αποποίηση της ευθύνης που κουβαλά μαζί της η συγ-κρούση ως κριτική. Οι συζητήσεις γαι την Μ6, όπως το Coffee Break στην Λευκωσία τον Ιανουάριο του 2006, ήταν άλλο ένα παράδειγμα της απουσίας τούτης της κρισιακής κριτικής από την Κύπρο. Ψευγάδια της υπάρχουν, μα η φαινομενολογική τους διαφοροποίηση από το έργο τέχνης πολλές φορές σβήνει τα φωτα και κόβει το ρεύμα στις προσπάθειες δημιουργίας μορφών αντιεξουσιαστικών διχτύων, αφήνωντας τέτοιες προσπάθειες χρεωμένες με τερατώδεις λογαριασμούς ηλεκτρικού. Λογαριασμούς που το μέγεθος στο οποίο κρατούν την κριτική σκέψη και τον πολιτιστικό λόγο οι ίδιοι ευθυνόφοβοι αυταρχικοί που ακύρωσαν την Μ6, κάνει σχεδόν αδύνατη την έγκαιρη εξόφληση τους.

Η Μ6 ακυρώθηκε, ολοκληρωτικά, νύχτα. Την νύχτα της 2ας Ιουνίου 2006, με ενα δειλό σπρώξιμο ενός φακέλλου με τις απολύσεις των 3 επιμελητών κάτω από την πόρτα του σπιτιού μιας από τους επιμελητές, υπογεγραμ ένο απο τον δήμαρχο Λευκωσίας και πρόεδρο της δημοτικής εταιρίας Νιcosia For Art κ. Mιχαλάκη Ζαμπέλα. Η δικαστική διαμάχη που ξεκίνησε ως εκφοβισμός εκ μέρους της Λευκωσίας έχει εξ όσων γνωρίζω λήξει με μία εκτός δικαστηρίου συμφωνία μεταξύ των διαδίκων. Τι μένει; Το τι μένει είναι το ανεκπλήρωτο χρέος τηςπολιτιστικής κριτικής σκέψης στην/ από την Κύπρο απέναντι στην ενδυνάμωση των αντιεξουσιαστικών, πολιτικοποιημένων διαδικασιών να επανατοποθετηθεί, τοπικά και διεθνώς η πολιτιστική παραγωγή ως καίρια κοινωνικό-πολιτική δύναμη, διευρύνωντας ταυτόχρονα την έννοια του πολιτστικού προϊόντος. Αναιρώντας ετσι την φετιχιστική αντικειμενοποίηση του και θέτωντας τις βάσεις για την αέναη αποστασιοποίηση του από πιθανές μελλοντικές μορφές τοπικής ιδρυματοποίησης της και τις αποδικτύωσης με συμβατές μονάδες και ομάδες. Διαφοροποιώντας, ίσως, με αυτό τον τρόπο την πορεία της διεθνούς πολιτιστικής βιομηχανίας – στην οποία και η Κυπριακή πολιτιστική παραγωγή ανήκει. Έστω και εάν -τοπικά- το αρνείται.

Δημήτρης Ταλιώτης

(1) Mai Abu ElDahab, On how to fall with grace – Or fall flat on your face, ΣΤΟ Notes for an Art School, IFM / Manifesta 6, 2006, σ. 7. Μτφ. του συντάκτη
(2)Δες Anton Vidokle, Exhibition as School in a Divided City, ΣΤΟ Ibid, σ.13-20
(3)Δες Florian Waldvogel, Each one teach one, ΣΤΟ Ιbid, σ.21-27
(4) Mai Abu ElDahab, Ibid, Μτφ. του συντάκτη

Τι θέλεις να κάμεις: να καταγράψεις πράματα στα οποία ήσουν παρών, ειδικά αν μπορεί να σε ψάξουν τζιαι να σου κατάσχουν φιλμ/σημειωματάρια ή κασέττες, για να ενημερώσεις άλλον κόσμο, ή για να υπάρχει ένα αδιαμφησβήτητο στοιχείο σε περίπτωση δίκης.

Τι χρειάζεσαι: κινητό με φωτογραφική τζιαι δυνατότητα να στείλεις MMS
Κάποια πρόσβαση στο ίντερνετ (τζιαι νέτκαφε κάμνει)

Μπαίνεις στο ίντερνετ τζιαι δημιουργείς λογαριασμό στο flickr (εκτός αν έσιεις ήδη λογαριασμό Yahoo). Που τες ρυθμίσεις του λογαριασμού βρίσκεις το email στο οποίο άμα στείλεις φωτογραφία με MMS αποθηκεύεται στο λογαριασμό σου. Πάλε που τες ρυθμίσεις, κανονίζεις αν θέλεις να εν προσβάσιμες τούτες οι φωτογραφίες που ούλλους(για άμεση ενημέρωση) ή μόνο που σένα. Μπορείς να καθορίσεις την άδεια αναδημοσίευσης (έσιεις επιλογές μεταξύ απόλυτου copyright τζιαι διαφόρων εκδοχών της creative commons), τζιαι να συνδέσεις το μπλογκ σου ώστε κάθε φωτογραφία που ανεβάζεις να ανεβαίνει τζιαι ποτζιεί.Για βίτεο έσιει αντίστοιχην υπηρεσία το YouTube αλλά μόνο για τα τηλεφωνικά δίκτυα της Αμερικής προς το παρόν.

Με το που φκάλλεις τες φωτογραφίες, στέλλεις τες αμέσως στη συγκεκριμένη διεύθυνση. Ο,τιδήποτε κείμενο στειλεις μαζί μες το MMS εννα φανεί μαζί με τη φωτογραφία. Η υπηρεσία προσφέρει RSS feed για να συμπεριλάβεις τες φωτογραφίες σε άλλη σελίδα, ίσως μαζί με τες φωτογραφίες άλλων

Σημειώσεις: Τα κινητά με φωτογραφικές μπορεί να χρησιμοποιούνται κυρίως σαν δήλωση κοινωνικού στάτους αλλά στην συγκεκριμένημ περίπτωση ενδιαφέρουν με σαν μέσα καταγραφής τζιαι διακίνησης πληροφορίας.

Το Yahoo που εν η μητρική εταιρία του Flickr εν έσιει τζιαι την καλλύττερη φήμη συμπαράστασης σε ακτιβιστές, ήδη με τα στοιχεία που εδώκαν της Κίνας επήεν φυλακήν ένας. Το Google που εν η μητρική του YouTube επίσης συνεργάζεται με την κινέζικη λογοκρισία.

Επερίγραψα την λύση που εννα δουλέψει με τα πιο πολλά κινητά. Yπάρχουν τζιαι προγραμματούθκια Java για μερικά μοντέλλα που κάμνουν τούν τη δουλιά. Κάποια πιο ακριβά μοντέλλα της Nokia έχουν ήδη λογισμικό για να ανεβάζουν φωτογραφίες στο Flickr, κάποια ακριβά Sony Ericson για να ανεβάζουν στο Blogger. Tο Yahoo Go μπορεί να εγκατασταθεί σε αρκετά Nokia τζιαι σε Windows mobile για να ανεβάζει φωτογραφίες στο Yahoo Photos. Αλλά τούτα καλλύττερα να μεν τα χρησιμοποιήσετε για έτσι φάσεις επειδή μπορεί να χταρτούν.

Συνδέσμοι:
http://www.flickr.com
http://youtube.com/my_profile_mobile